Een nieuw weekend, een nieuwe preselectie. In Gavere deze keer, één van de favoriete zaaltjes waar ik de laatste 4 rockrally’s langsging. Vaak garant voor stérke namen, wat deze keer echter niet het geval was. As usual was ik te laat, waardoor ik “Red Baron” en “Jimmy Left The Band”. Niks gemist, wist men mij te vertellen over “Red Baron”, en “dat Jimmy groot gelijk heeft”. Niet mijn woorden, vooraleer ik de fanclubs van beide bands op mijn nek krijg.

Nova Zembla dan maar. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een band waar ik eigenlijk niks slecht over kan vertellen, maar ook niet écht iets schitterend. Nova Zembla bracht niet onaardige songs, waarvan de 3e zonder twijfel de beste, maar een kippevelmoment zat er niet in.

A Fragile Spell. Mooi meisje met gitaar. En daarmee is alles gezegd vrees ik. Héél flauwe teksten, en songgewijs zat er ook niet echt iets spectaculairs tussen. Sympathiek, dat wel … en alle respect om het podium alleen in te nemen. Maar daar blijft het bij.

The Dole was een beetje op de dool (dixit Luc De Vos, die voor de ontgoocheling van de avond zorgde als vervangend presentator voor Erika Van Tielen), toen ze ruim 15 minuten hun 2 macbooks aan de praat probeerden krijgen. Ik zag 3 gitaristen, en hoorde er geeneen. Het hoogtepunt van hun set was een impro versie van Smells Like Teen Spirit, met Luc De Vos op gitaar en zang, om de tijd te doden tijdens de technische problemen … toen ze met hun échte set begonnen waren ze mij snel kwijt.

Sir Yes Sir had de beste groepsnaam van de avond, de origineelste bezetting (band + 2 saxofonisten) en eindelijk eens wat gedurfde songs. Er was wat dEUS – dit is trouwens de band van Tijs Delbeke, nieuwe gitarist bij voorgenoemde - in te horen, maar evengoed jazzy invloeden en héél wijze atonale klanken (de keys vs de blazers tijdens die eerste song!). Tof optreden, alleen jammer dat ze met hun beste song van start gingen en afsloten met een iets minder nummer. Daartussen zat ook nog een toffe intrumentale. Ik vond dit wijs. Grootste kanshebber op de halve finale, maar niét het beste optreden van de avond, zo zou later blijken! Extra credits voor de goeie teksten trouwens!

Überkisch was alles behalve wat hun groepsnaam deed vermoeden. Ik hoorde vooral veel Stereophonics, een beetje Dinosaur Jr. en wat Tokota (finalist enkele jaren terug). Lang niet slecht. Lang niet schitterend ook. Héél goeie gitaarsound wel, een een frontman die weet hoe hij zich moet smijten op het podium. Hadden ze nu een drummer gehad die even wild ging, dan was ik misschien wel écht helemaal overtuigd.

The Proof. Jonge gastjes en rechtdoor rock ’n roll. Wederom geen al te sterke teksten, maar muzikaal zat het wel behoorlijk snor. Niks nieuws, niks speciaals, maar dat hoeft niet altijd. Best wel oké, dit … al zou ik dit in een stérke preselectie wellicht nooit goed gevonden hebben.

En dan. Nele Van Den Broeck. Drie niet onknappe verschijningen, en de meest gedurfde set uit de Rockrally 2010 so far. Het rare (en tegelijk ook interessante) was dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte had tijdens het eerste nummer en enthousiast stond te roepen en klappen op het einde van de set! Nele houdt van origineel wraak nemen, van héél cynische humor, én Nele schrijft gewéldige teksten! Haar fantastisch gevoel voor humor en haar gigantische zelfrelativering werden pas goed duidelijk bij het 2e nummer, waar ze zingt over vroegere Rockrally halve finalist “Made in Taiwan”, waar Nele blijkbaar ooit de toetsen voor zich nam. Over hoe beloftevol ze wel waren en het compleet gingen maken … tot ze Nele op haar verjaardag aan de deur zetten. Hilarisch hoe het drietal op de meest vrolijke muziek vervolgens “motherfuckers, motherfuckers, motherfuckers” stond te zingen! Als Made In Taiwan nog zou bestaan (??), I wouldn’t wanna be in it … Nog hilarischer werd het bij haar 3e nummer, waar ze één van haar ex-liefjes met de grond gelijk maakt. Laat één ding duidelijk zijn : don’t mess with Nele Van Den Broeck, want ze slaat keihard terug met vrolijke liedjes doordrenkt in het grappigste vat cynisme dat ik in lange tijd gehoord heb! Dit is hoogstwaarschijnlijk geen Rockrally – materiaal, maar ik hoop stiekem toch dat de jury dit even fantastisch vond als het uitzinnige publiek, en gaat voor een vrolijke noot in de halve finale! Nele, ge kunt mij krijgen!

The Curvie Cuties Fanclub sloten de avond af. Enkele jaren terug nog in “De Beloften”, en net zoals toen vind ik er nog altijd niks aan. Een goeie drummer die ook nog eens zingt, maar verder viel er niks te beleven. Geen fan, hierzo.

Eindconclusie:

Sir Yes Sir misschien naar de halve finale en ik hoop dat de jury het publiek in de Vooruit een brede glimlach van een klein kwartier gunt, en ook Nele Van Den Broeck laat doorstoten!