Week twee van Humo’s Rockrally. Na een h鳬l matige selectie in Leffinge (en naar het schijnt een rampzalige in Trix) eentje vlak bij de deur. In CC De Herbakker in Eeklo.

Joni Sheila n騁 gemist, en dankzij een technische panne van de bassiste van Animal Wonka nog n騁 op tijd voor de 9 overige kanidatan. Animal Wonka dus … lang geen slechte prestatie, en een pak boven het gemiddelde niveau van vorige zaterdag. Een leuke frontman met een goeie stem, maar daar bleef het ook een beetje bij. Nooit een “wow” gevoel, maar ook nergens moeten geeuwen. Zeer degelijke middenmoot …

W駘 een dikke wow bij Tiny Legs Tim. Een ietwat nerdy kerel, met fantastisch mooie gitaren van bijna 80 jaar oud, een ietwat nasaal doch aangenaam stemgeluid en 3 gew駘dige bluesy songs. De vergelijking met Seasick Steve dringt zich onvermijdelijk op, ook al wist de vriendelijke jongeman me achteraf te vertellen dat hij al bezig was met dit project voor hij ooit van Seasick Steve gehoord had. De vraag is of Tiny Legs Tim Humo’s Rockrally nodig heeft. Zijn myspace laat namelijk weten dat er meer dan 20 concerten op de agenda staan, o.a. in Zwitserland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, … Goed bezig, en wellicht wel tot in de halve finale!

You Raskal You wist een fijn sfeertje neer te zetten. Mooie samenzang, v鳬l goeie muzikanten op het podium en schone liedjes. Geen pophits of catchy songs die blijven hangen, en een storend luidruichtig publiek, maar You Raskal You wist me toch een dik kwartier lang vast te grijpen met dromerige songs die ik met veel plezier op mijn iPod zou zetten!

Charlie Jones’ Big Band dan. Gingen van start met zo’n klein akoestich gitaartje, wat percussie en een klok van een stem. Na 20 seconden was al duidelijk dat dit het hoogtepunt van de avond zou worden, en dan waren Charlie Jones en compagnon nog niet eens aan hun moddervette elektrische songs begonnen. Podiumpresence van hier tot in Tokyo, een act alsof het duo al 15 jaar niks anders doet dan shows spelen en songs die met het grootste gemak van de wereld overeind bleven! Ik ben fan, en ik zou mijn schoen durven opeten als dit niet zou doorstoten naar een halve finale … straf! Vlak na de laatste noot riep iemand uit het publiek: "We have a winner", en ik kon hem geen ongelijk geven!

Ik ken er 2 die ferm zullen gevloekt hebben vanavond. Hadden de gasten van McReel in Leffinge of Antwerpen op het podium gestaan hadden ze wellicht een verpletterende indruk nagelaten. Net zoals Charlie Jones’ Big Band in een “Blackbox Revelation”-bezetting, en tappend uit het heavy bluesrock vaatje. Aan spelplezier en kloten absoluut geen gebrek, maar waar Charlie Jones’ Big Band ruwheid en passie moeiteloos combineerden met goeie songs had McReel een beetje een probleem met dat laatste. Fantastische riffs, goeie sound … maar 3 songs lang meer van hetzelfde. Weinig variatie en niks dat 馗ht bleef hangen, behalve dat het rockte gelijk de beesten.

Jerusalem Syndrome speelden een thuismatch. Jonge gastjes van een jaar of 18 uit Eeklo die veel moeite hadden om hun zenuwen te bedwingen. Het rammelde nog aan alle kanten, en h鳬l veel live-ervaring zullen ze wellicht nog niet hebben … maar Jerusalem Syndrome had w駘 de meest catchy refreintjes van de avond. Nee, het was niet schitterend, en nee, lang niet het beste van de avond … maar w駘 zo’n jong bandje dat overtuigend liet zien dat er m鳬r inzit. Toen ik ettelijke jaren geleden Freaky Age zag op 鳬n van de preselecties deden ze het lang niet zo goed als deze jongens, en kijk hoe ver die ondertussen gekomen zijn. Sympathieke local heroes, maar m騁 potentieel.

The Sophomore Jinx kon mij op geen enkel moment tijdens hun set overtuigen. Los van hun compleet overbodige podiumdecoratie zag ik vooral een band die tegen hun zin stond te spelen. Een attitude die zou moeten ‘passen’ bij de muziek, maar ik geraakte 馗ht niet overtuigd.

Boatenggloria. Oldskool hiphop, maar met 2 female MC’s. Ik weet het niet … dit was eigenlijk lang niet zo slecht, maar ergens bleef ik serieus op mijn honger zitten. De DJ die geen plaatjes maar CD’s draaide heeft daar wellicht mee te maken. Z駝er als er op een bepaald moment in de tekst expliciet verwezen wordt naar vinyl, sta je daar als DJ wel behoorlijk bruin.

Willow sloot de avond af. De eerste 2 songs konden me echt niet boeien, en bijna was ik het hem afgetrapt. Door de technische panne eerder op de avond was het al laat, en ik had echt niet verwacht dat Willow na 2 zwakke songs nog iets interessant gingen brengen. Good thing I sticked around, want holy crappers : Willow slaagde erin om met hun laatste song bijna het hoogtepunt van de avond te brengen! Een fantastische finale waarbij de zanger ging meedrummen en de gitarist zijn gitaar effe aan de kant zwierde om ons te entertainen met 鳬n of andere robot-dans. Er gebeurde vanalles, en muzikaal bleef het maar straffer en straffer worden! Op basis van de eerste 2 songs wil ik nooit meer van Willow horen, op basis van het laatste nummer wens ik ze een finale toe.

Eindconclusie :
Tiny Legs Tim en Charlie Jones’ Big Band naar de halve finale!
Willow is een twijfelgeval en zelfs Jerusalem Syndrome zou ik nog niet afschrijven.