Ik kan het niet laten. Elke 2 jaar trek ik naar zoveel mogelijk preselecties van Humo's Rock Rally. Het zou me een serieus bedrag aan diesel, drankbonnekes en vooral veel tijd besparen om énkel de halve finale en/of finale te gaan checken, maar die preselecties zijn interessant omwille van 2 redenen : Humo durft soms wel eens een supergoeie band vroegtijdig naar huis te sturen, én het is soms ook wel een beetje aangenaam leedvermaak ... zeker wanneer Lester er in Humo de week nadien ook nog eens een dodelijk verslag bij neerpent.

Maar soit, mijn verdict van de preselectie in Leffinge:

Bevreemdend, dat is het minst dat kan gezegd worden als je met grote rock 'n roll verwachtingen een concertzaal binnenwandelt, om vervolgens een 16-jarig meisje alléén op een podium te zien staan. Chloë Carette werd begeleid door ... een CD'tje. "Live on tape", gelijk ze dat noemen, en bijna verwachtte ik Koen en Kris Wauters op het podium die zouden oproepen om te sms'en als we Chloë in de volgende live-show zouden willen zien terechtkomen. Een beetje misplaatst dus, maar eerlijk is eerlijk : het kind had lang geen slechte stem.

The Scores dan. Eén van die bands die wellicht zelf héél goed beseffen dat ze nooit goed genoeg zijn voor een halve finale, maar gewoon pretentieloos genieten van hun 15 minutes of fame. "There's magic here tonight, en het volgend liedje heet Magic City" ... waarop hun talrijk aanwezige nonkels, tantes en vrienden volledig uit de bol gingen. Sympathiek, dat zeker, maar na 15 minuten méér dan genoeg gezien en gehoord van The Scores.

Veel volk op podium bij "The New Industry". Eén van de 4 of 5 bands uit Antwerpen die in Leffinge op het podium stonden (gebrek aan Westvlaams talent dit jaar ???). Gemengde gevoelens bij deze band. Hier en daar was een goeie melodie te horen, maar écht onder de indruk was ik niet.

Tunnturi ging van start met een Goose'ke, teminste wat bezetting betrof. Drie synths vooraan op het podium, en een drummer die verschrikkelijke elektronische triggers aan z'n ketels en snare had gekoppeld. Een béétje een valse start, maar bij hun 2e song hoorde ik voor het eerst potentieel voor een halve finale. Héél veel eighties invloeden, maar in a good way. Denk aan Duran Duran, maar met een alternatievere sound. Tunnturi staat er nog niet écht, maar liet wel horen dat ze songs kunnen schrijven. Kanshebber.

Henri Prosper (what's in a name?) schoot al goed uit de startblokken nog voor ze het podium opklommen. Tijdens een welverdiende sigarettenpauze hoorde ik mede-rokers vertellen dat dit écht een fantastische band was, en ook onderweg terug naar binnen viel hier en daar een lovend woord over Henri. Groot was de teleurstelling toen de band effectief begon, want zo geweldig waren ze volgens mij écht niet. Slordige gitaren, saaie vocals, keys die niet te horen waren ... de enige op het podium die wél een ferme indruk naliet was de drummer. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik hun opnames op de myspace wél best te pruimen vind. Misschien dus gewoon een day off ... kan gebeuren.

Nog indrukwekkende drumpartijen bij The Crackups. Good old fashioned punkrock 'n roll die er stond als een huis! De eerste band waarbij het plaatje volledig klopte en alles klonk hoe het ook moét klinken. Versterkers op 11 en gaan met die banaan. Helaas geen halve finale voor The Crackups (vermoed ik), maar dan ook énkel en alleen omwille van het genre dat ze spelen. Maar fuckin' hell ... wat een drummer !!!!

Skag Sessions en Dogs of Cibola. Ik weet eigenlijk niet goed meer wie wie juist was, en dat is niet echt een goed teken vrees ik. Skag Sessions rammelde voor zot, maar had wél een goeie zanger. Dogs of Cibola had enkele leuke gitaarlicks maar mankeerde ook songs ... of was het omgekeerd?

Save the best for last, zo moet de onschuldige hand die de briefjes met bandvolgorde trok gedacht hebben, want Psycho 44 was zonder twijfel de strafste band van de avond. Dat kan ook niet anders als je start met een zin als "All My Demons Have Distortion" en vervolgens het kot in brand zet! Oké, de zanger moet nog wat werken aan zijn nogal dun stemgeluid tijdens de strofes, maar wanneer hij zijn strot openzette mocht ik bijna mijn onderbroek verversen. Psycho 44 mengt keiharde stoner en gitaargeweld met een vleugje elektronica (die synths bij "Dance Motherfucker, Dance" !!!) en luisterde goed naar The Hickey Underword, NIN en Black Flag! Moddervette riffs met genoeg aandacht voor songs en hooks, zonder daarvoor in te boeten aan power. Ook de énige band van de avond die met leuke teksten op de proppen kwam, of toch als enigen daarmee opvielen. Me like! De enkelingen die doorklikken naar hun myspace: geloof me als ik zeg dat de opnames hun géén eer aandoen ... live daarentegen overtuigde Psycho 44 des te meer. Halve finale graag!

Eindconclusie :

1. Psycho 44 naar de halve finale!
2. Tunturri misschien, afhankelijk van kwaliteit op de andere preselecties
3. Eervolle vermelding voor de punkrockers van The Crackups