Mo kijk zeg. Tomadde doet nog eens van blogpostje. Omdat het veel te lang geleden is, maar vooral omdat ik lovend enthousiast ben over iets waarvan ik vind dat u het ook allemaal dringend moet weten, om vervolgens minstens even enthousiast te reageren en binnen 15 jaar tegen uw kinderen te zeggen : "chance dat dienen tomadde daar van z'n leven eens over heeft geschreven, anders had ik het misschien nooit geweten".

Enfin. Fes dus. Oftewel Flat Earth Society. Een band waarvan de naam de afgelopen 10 jaar wel eens sporadisch ter sprake kwam, vooral omdat het de enige Belgische band is die op Mike Patton's label Ipecac getekend is, maar waar ik tot gisteren eigenlijk nooit de moeite gedaan heb om ze eens deftig te checken. Vorige zomer stonden ze op het podium van Sint Jacobs tijdens de Gentse Feesten, en in het passeren besloot ik toen verkeerdelijk dat het toch niet echt mijn ding was.

Gisteren speelden ze in de Gentse Handelsbeurs, waar ze hun nieuwe plaat "Answer Songs" voorstelden. Los van wat u ook van de muziek moge vinden een behoorlijk inventief idee. Men neme een bestaande song, en schrijft vervolgens een volledig nieuw nummer dat een mogelijk muzikaal antwoord daarop zou kunnen zijn. Hier en daar herkenbare verwijzingen naar het origineel, maar nooit klakkeloos overgenomen. Volwaardige nieuwe songs dus.

Flat Earth Society wordt door de media in het jazz-hokje gepropt. En dat is jammer. Want bij mij zitten ze in het hokje "te zot voor woorden", waar pakweg Fantomas, King Crimson, de latere Radiohead, Madensuyu en ook wel Cloon zich bij momenten bevinden. Bands die zo goed als allemaal een andere stijl brengen, maar die de luisteraar uitdagen, die vernieuwend omspringen met bestaande stijlen en er volledig of gedeeltelijk hun eigen ding mee doen.

Flat Earth Society stond met zeventienhonderd man op podium (ik heb ze niet geteld, maar véél dus), waarvan het grootste deel blazers. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een gekke, indrukwekkende en bij momenten hilarische trip die ruim anderhalf uur zou duren. Ik zou de term "georganiseerde chaos" kunnen gebruiken, maar dat zou Fes oneer aandoen.

Oren, maar ook ogen worden gedurende het ganse concert verwend. Alhoewel het grootste deel van de bezetting op stoeltjes zit met zijn/haar partituur voor zich, is er toch constant vanalles te beleven op het podium. Geen bende klassieke strandjeanetten die, gekleed in een grijs kostuum gevoelloos noten aflezen, maar écht mensen. Een trompetist die tussen 2 partijen door de bombardon-speelster haar flesje water aangeeft omdat ze er met het logge geval op haar schoot zelf niet bijkan. Een saxofonist die tijdens een nummer waar hij zelf niet meedoet gewoon aan de kant van het podium staat mee te knikken en niet uit het zicht verdwijnt. Of gewoon 2 muzikanten die in het midden van een nummer wat zitten te babbelen en te lachen.

Triviale dingen misschien die verre van spectaculair zijn, maar die stuk voor stuk bijdragen aan de sfeer die Fes creëert. Het lijkt allemaal zo gelaten, relaxed en je m'en fous, en dat in tegenstelling tot wat je hoort. Want laat één ding duidelijk zijn: Fes blaast je (létterlijk) omver met het vakmanschap van élke aanwezige op het podium.

Het lijkt soms wel alsof Fes een bende klassieke muzikanten zijn met een ferme rock 'n roll attitute. Verbannen uit het steriele klassieke wereldje, en dan maar samengetroept onder leiding van Peter Vermeersch om met uitgestoken middelvinger te antwoorden : " 't is niet omdat we een jeansbroek dragen dat we niet kunnen spelen hé ...". En spelen doen ze!

Op 3 en 4 november zijn ze nog te zien in Hasselt en Brugge, en ik zou bij deze iédereen willen aanraden om een kaartje te kopen. Het is niet verantwoord dat zo'n oorgasme zoals gisteren in de Handelsbeurs maar beleefd wordt door zo weinig mensen ...