Een nieuw weekend, een nieuwe preselectie. In Gavere deze keer, één van de favoriete zaaltjes waar ik de laatste 4 rockrally’s langsging. Vaak garant voor stérke namen, wat deze keer echter niet het geval was. As usual was ik te laat, waardoor ik “Red Baron” en “Jimmy Left The Band”. Niks gemist, wist men mij te vertellen over “Red Baron”, en “dat Jimmy groot gelijk heeft”. Niet mijn woorden, vooraleer ik de fanclubs van beide bands op mijn nek krijg.
Nova Zembla dan maar. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een band waar ik eigenlijk niks slecht over kan vertellen, maar ook niet écht iets schitterend. Nova Zembla bracht niet onaardige songs, waarvan de 3e zonder twijfel de beste, maar een kippevelmoment zat er niet in.
A Fragile Spell. Mooi meisje met gitaar. En daarmee is alles gezegd vrees ik. Héél flauwe teksten, en songgewijs zat er ook niet echt iets spectaculairs tussen. Sympathiek, dat wel … en alle respect om het podium alleen in te nemen. Maar daar blijft het bij.
The Dole was een beetje op de dool (dixit Luc De Vos, die voor de ontgoocheling van de avond zorgde als vervangend presentator voor Erika Van Tielen), toen ze ruim 15 minuten hun 2 macbooks aan de praat probeerden krijgen. Ik zag 3 gitaristen, en hoorde er geeneen. Het hoogtepunt van hun set was een impro versie van Smells Like Teen Spirit, met Luc De Vos op gitaar en zang, om de tijd te doden tijdens de technische problemen … toen ze met hun échte set begonnen waren ze mij snel kwijt.
Sir Yes Sir had de beste groepsnaam van de avond, de origineelste bezetting (band + 2 saxofonisten) en eindelijk eens wat gedurfde songs. Er was wat dEUS – dit is trouwens de band van Tijs Delbeke, nieuwe gitarist bij voorgenoemde - in te horen, maar evengoed jazzy invloeden en héél wijze atonale klanken (de keys vs de blazers tijdens die eerste song!). Tof optreden, alleen jammer dat ze met hun beste song van start gingen en afsloten met een iets minder nummer. Daartussen zat ook nog een toffe intrumentale. Ik vond dit wijs. Grootste kanshebber op de halve finale, maar niét het beste optreden van de avond, zo zou later blijken! Extra credits voor de goeie teksten trouwens!
Überkisch was alles behalve wat hun groepsnaam deed vermoeden. Ik hoorde vooral veel Stereophonics, een beetje Dinosaur Jr. en wat Tokota (finalist enkele jaren terug). Lang niet slecht. Lang niet schitterend ook. Héél goeie gitaarsound wel, een een frontman die weet hoe hij zich moet smijten op het podium. Hadden ze nu een drummer gehad die even wild ging, dan was ik misschien wel écht helemaal overtuigd.
The Proof. Jonge gastjes en rechtdoor rock ’n roll. Wederom geen al te sterke teksten, maar muzikaal zat het wel behoorlijk snor. Niks nieuws, niks speciaals, maar dat hoeft niet altijd. Best wel oké, dit … al zou ik dit in een stérke preselectie wellicht nooit goed gevonden hebben.
En dan. Nele Van Den Broeck. Drie niet onknappe verschijningen, en de meest gedurfde set uit de Rockrally 2010 so far. Het rare (en tegelijk ook interessante) was dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte had tijdens het eerste nummer en enthousiast stond te roepen en klappen op het einde van de set! Nele houdt van origineel wraak nemen, van héél cynische humor, én Nele schrijft gewéldige teksten! Haar fantastisch gevoel voor humor en haar gigantische zelfrelativering werden pas goed duidelijk bij het 2e nummer, waar ze zingt over vroegere Rockrally halve finalist “Made in Taiwan”, waar Nele blijkbaar ooit de toetsen voor zich nam. Over hoe beloftevol ze wel waren en het compleet gingen maken … tot ze Nele op haar verjaardag aan de deur zetten. Hilarisch hoe het drietal op de meest vrolijke muziek vervolgens “motherfuckers, motherfuckers, motherfuckers” stond te zingen! Als Made In Taiwan nog zou bestaan (??), I wouldn’t wanna be in it … Nog hilarischer werd het bij haar 3e nummer, waar ze één van haar ex-liefjes met de grond gelijk maakt. Laat één ding duidelijk zijn : don’t mess with Nele Van Den Broeck, want ze slaat keihard terug met vrolijke liedjes doordrenkt in het grappigste vat cynisme dat ik in lange tijd gehoord heb! Dit is hoogstwaarschijnlijk geen Rockrally – materiaal, maar ik hoop stiekem toch dat de jury dit even fantastisch vond als het uitzinnige publiek, en gaat voor een vrolijke noot in de halve finale! Nele, ge kunt mij krijgen!
The Curvie Cuties Fanclub sloten de avond af. Enkele jaren terug nog in “De Beloften”, en net zoals toen vind ik er nog altijd niks aan. Een goeie drummer die ook nog eens zingt, maar verder viel er niks te beleven. Geen fan, hierzo.
Eindconclusie:
Sir Yes Sir misschien naar de halve finale en ik hoop dat de jury het publiek in de Vooruit een brede glimlach van een klein kwartier gunt, en ook Nele Van Den Broeck laat doorstoten!
Nova Zembla dan maar. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een band waar ik eigenlijk niks slecht over kan vertellen, maar ook niet écht iets schitterend. Nova Zembla bracht niet onaardige songs, waarvan de 3e zonder twijfel de beste, maar een kippevelmoment zat er niet in.
A Fragile Spell. Mooi meisje met gitaar. En daarmee is alles gezegd vrees ik. Héél flauwe teksten, en songgewijs zat er ook niet echt iets spectaculairs tussen. Sympathiek, dat wel … en alle respect om het podium alleen in te nemen. Maar daar blijft het bij.
The Dole was een beetje op de dool (dixit Luc De Vos, die voor de ontgoocheling van de avond zorgde als vervangend presentator voor Erika Van Tielen), toen ze ruim 15 minuten hun 2 macbooks aan de praat probeerden krijgen. Ik zag 3 gitaristen, en hoorde er geeneen. Het hoogtepunt van hun set was een impro versie van Smells Like Teen Spirit, met Luc De Vos op gitaar en zang, om de tijd te doden tijdens de technische problemen … toen ze met hun échte set begonnen waren ze mij snel kwijt.
Sir Yes Sir had de beste groepsnaam van de avond, de origineelste bezetting (band + 2 saxofonisten) en eindelijk eens wat gedurfde songs. Er was wat dEUS – dit is trouwens de band van Tijs Delbeke, nieuwe gitarist bij voorgenoemde - in te horen, maar evengoed jazzy invloeden en héél wijze atonale klanken (de keys vs de blazers tijdens die eerste song!). Tof optreden, alleen jammer dat ze met hun beste song van start gingen en afsloten met een iets minder nummer. Daartussen zat ook nog een toffe intrumentale. Ik vond dit wijs. Grootste kanshebber op de halve finale, maar niét het beste optreden van de avond, zo zou later blijken! Extra credits voor de goeie teksten trouwens!
Überkisch was alles behalve wat hun groepsnaam deed vermoeden. Ik hoorde vooral veel Stereophonics, een beetje Dinosaur Jr. en wat Tokota (finalist enkele jaren terug). Lang niet slecht. Lang niet schitterend ook. Héél goeie gitaarsound wel, een een frontman die weet hoe hij zich moet smijten op het podium. Hadden ze nu een drummer gehad die even wild ging, dan was ik misschien wel écht helemaal overtuigd.
The Proof. Jonge gastjes en rechtdoor rock ’n roll. Wederom geen al te sterke teksten, maar muzikaal zat het wel behoorlijk snor. Niks nieuws, niks speciaals, maar dat hoeft niet altijd. Best wel oké, dit … al zou ik dit in een stérke preselectie wellicht nooit goed gevonden hebben.
En dan. Nele Van Den Broeck. Drie niet onknappe verschijningen, en de meest gedurfde set uit de Rockrally 2010 so far. Het rare (en tegelijk ook interessante) was dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte had tijdens het eerste nummer en enthousiast stond te roepen en klappen op het einde van de set! Nele houdt van origineel wraak nemen, van héél cynische humor, én Nele schrijft gewéldige teksten! Haar fantastisch gevoel voor humor en haar gigantische zelfrelativering werden pas goed duidelijk bij het 2e nummer, waar ze zingt over vroegere Rockrally halve finalist “Made in Taiwan”, waar Nele blijkbaar ooit de toetsen voor zich nam. Over hoe beloftevol ze wel waren en het compleet gingen maken … tot ze Nele op haar verjaardag aan de deur zetten. Hilarisch hoe het drietal op de meest vrolijke muziek vervolgens “motherfuckers, motherfuckers, motherfuckers” stond te zingen! Als Made In Taiwan nog zou bestaan (??), I wouldn’t wanna be in it … Nog hilarischer werd het bij haar 3e nummer, waar ze één van haar ex-liefjes met de grond gelijk maakt. Laat één ding duidelijk zijn : don’t mess with Nele Van Den Broeck, want ze slaat keihard terug met vrolijke liedjes doordrenkt in het grappigste vat cynisme dat ik in lange tijd gehoord heb! Dit is hoogstwaarschijnlijk geen Rockrally – materiaal, maar ik hoop stiekem toch dat de jury dit even fantastisch vond als het uitzinnige publiek, en gaat voor een vrolijke noot in de halve finale! Nele, ge kunt mij krijgen!
The Curvie Cuties Fanclub sloten de avond af. Enkele jaren terug nog in “De Beloften”, en net zoals toen vind ik er nog altijd niks aan. Een goeie drummer die ook nog eens zingt, maar verder viel er niks te beleven. Geen fan, hierzo.
Eindconclusie:
Sir Yes Sir misschien naar de halve finale en ik hoop dat de jury het publiek in de Vooruit een brede glimlach van een klein kwartier gunt, en ook Nele Van Den Broeck laat doorstoten!
Week twee van Humo’s Rockrally. Na een héél matige selectie in Leffinge (en naar het schijnt een rampzalige in Trix) eentje vlak bij de deur. In CC De Herbakker in Eeklo.
Joni Sheila nét gemist, en dankzij een technische panne van de bassiste van Animal Wonka nog nét op tijd voor de 9 overige kanidatan. Animal Wonka dus … lang geen slechte prestatie, en een pak boven het gemiddelde niveau van vorige zaterdag. Een leuke frontman met een goeie stem, maar daar bleef het ook een beetje bij. Nooit een “wow” gevoel, maar ook nergens moeten geeuwen. Zeer degelijke middenmoot …
Wél een dikke wow bij Tiny Legs Tim. Een ietwat nerdy kerel, met fantastisch mooie gitaren van bijna 80 jaar oud, een ietwat nasaal doch aangenaam stemgeluid en 3 gewéldige bluesy songs. De vergelijking met Seasick Steve dringt zich onvermijdelijk op, ook al wist de vriendelijke jongeman me achteraf te vertellen dat hij al bezig was met dit project voor hij ooit van Seasick Steve gehoord had. De vraag is of Tiny Legs Tim Humo’s Rockrally nodig heeft. Zijn myspace laat namelijk weten dat er meer dan 20 concerten op de agenda staan, o.a. in Zwitserland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, … Goed bezig, en wellicht wel tot in de halve finale!
You Raskal You wist een fijn sfeertje neer te zetten. Mooie samenzang, véél goeie muzikanten op het podium en schone liedjes. Geen pophits of catchy songs die blijven hangen, en een storend luidruichtig publiek, maar You Raskal You wist me toch een dik kwartier lang vast te grijpen met dromerige songs die ik met veel plezier op mijn iPod zou zetten!
Charlie Jones’ Big Band dan. Gingen van start met zo’n klein akoestich gitaartje, wat percussie en een klok van een stem. Na 20 seconden was al duidelijk dat dit het hoogtepunt van de avond zou worden, en dan waren Charlie Jones en compagnon nog niet eens aan hun moddervette elektrische songs begonnen. Podiumpresence van hier tot in Tokyo, een act alsof het duo al 15 jaar niks anders doet dan shows spelen en songs die met het grootste gemak van de wereld overeind bleven! Ik ben fan, en ik zou mijn schoen durven opeten als dit niet zou doorstoten naar een halve finale … straf! Vlak na de laatste noot riep iemand uit het publiek: "We have a winner", en ik kon hem geen ongelijk geven!
Ik ken er 2 die ferm zullen gevloekt hebben vanavond. Hadden de gasten van McReel in Leffinge of Antwerpen op het podium gestaan hadden ze wellicht een verpletterende indruk nagelaten. Net zoals Charlie Jones’ Big Band in een “Blackbox Revelation”-bezetting, en tappend uit het heavy bluesrock vaatje. Aan spelplezier en kloten absoluut geen gebrek, maar waar Charlie Jones’ Big Band ruwheid en passie moeiteloos combineerden met goeie songs had McReel een beetje een probleem met dat laatste. Fantastische riffs, goeie sound … maar 3 songs lang meer van hetzelfde. Weinig variatie en niks dat écht bleef hangen, behalve dat het rockte gelijk de beesten.
Jerusalem Syndrome speelden een thuismatch. Jonge gastjes van een jaar of 18 uit Eeklo die veel moeite hadden om hun zenuwen te bedwingen. Het rammelde nog aan alle kanten, en héél veel live-ervaring zullen ze wellicht nog niet hebben … maar Jerusalem Syndrome had wél de meest catchy refreintjes van de avond. Nee, het was niet schitterend, en nee, lang niet het beste van de avond … maar wél zo’n jong bandje dat overtuigend liet zien dat er méér inzit. Toen ik ettelijke jaren geleden Freaky Age zag op één van de preselecties deden ze het lang niet zo goed als deze jongens, en kijk hoe ver die ondertussen gekomen zijn. Sympathieke local heroes, maar mét potentieel.
The Sophomore Jinx kon mij op geen enkel moment tijdens hun set overtuigen. Los van hun compleet overbodige podiumdecoratie zag ik vooral een band die tegen hun zin stond te spelen. Een attitude die zou moeten ‘passen’ bij de muziek, maar ik geraakte écht niet overtuigd.
Boatenggloria. Oldskool hiphop, maar met 2 female MC’s. Ik weet het niet … dit was eigenlijk lang niet zo slecht, maar ergens bleef ik serieus op mijn honger zitten. De DJ die geen plaatjes maar CD’s draaide heeft daar wellicht mee te maken. Zéker als er op een bepaald moment in de tekst expliciet verwezen wordt naar vinyl, sta je daar als DJ wel behoorlijk bruin.
Willow sloot de avond af. De eerste 2 songs konden me echt niet boeien, en bijna was ik het hem afgetrapt. Door de technische panne eerder op de avond was het al laat, en ik had echt niet verwacht dat Willow na 2 zwakke songs nog iets interessant gingen brengen. Good thing I sticked around, want holy crappers : Willow slaagde erin om met hun laatste song bijna het hoogtepunt van de avond te brengen! Een fantastische finale waarbij de zanger ging meedrummen en de gitarist zijn gitaar effe aan de kant zwierde om ons te entertainen met één of andere robot-dans. Er gebeurde vanalles, en muzikaal bleef het maar straffer en straffer worden! Op basis van de eerste 2 songs wil ik nooit meer van Willow horen, op basis van het laatste nummer wens ik ze een finale toe.
Eindconclusie :
Tiny Legs Tim en Charlie Jones’ Big Band naar de halve finale!
Willow is een twijfelgeval en zelfs Jerusalem Syndrome zou ik nog niet afschrijven.
Joni Sheila nét gemist, en dankzij een technische panne van de bassiste van Animal Wonka nog nét op tijd voor de 9 overige kanidatan. Animal Wonka dus … lang geen slechte prestatie, en een pak boven het gemiddelde niveau van vorige zaterdag. Een leuke frontman met een goeie stem, maar daar bleef het ook een beetje bij. Nooit een “wow” gevoel, maar ook nergens moeten geeuwen. Zeer degelijke middenmoot …
Wél een dikke wow bij Tiny Legs Tim. Een ietwat nerdy kerel, met fantastisch mooie gitaren van bijna 80 jaar oud, een ietwat nasaal doch aangenaam stemgeluid en 3 gewéldige bluesy songs. De vergelijking met Seasick Steve dringt zich onvermijdelijk op, ook al wist de vriendelijke jongeman me achteraf te vertellen dat hij al bezig was met dit project voor hij ooit van Seasick Steve gehoord had. De vraag is of Tiny Legs Tim Humo’s Rockrally nodig heeft. Zijn myspace laat namelijk weten dat er meer dan 20 concerten op de agenda staan, o.a. in Zwitserland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, … Goed bezig, en wellicht wel tot in de halve finale!
You Raskal You wist een fijn sfeertje neer te zetten. Mooie samenzang, véél goeie muzikanten op het podium en schone liedjes. Geen pophits of catchy songs die blijven hangen, en een storend luidruichtig publiek, maar You Raskal You wist me toch een dik kwartier lang vast te grijpen met dromerige songs die ik met veel plezier op mijn iPod zou zetten!
Charlie Jones’ Big Band dan. Gingen van start met zo’n klein akoestich gitaartje, wat percussie en een klok van een stem. Na 20 seconden was al duidelijk dat dit het hoogtepunt van de avond zou worden, en dan waren Charlie Jones en compagnon nog niet eens aan hun moddervette elektrische songs begonnen. Podiumpresence van hier tot in Tokyo, een act alsof het duo al 15 jaar niks anders doet dan shows spelen en songs die met het grootste gemak van de wereld overeind bleven! Ik ben fan, en ik zou mijn schoen durven opeten als dit niet zou doorstoten naar een halve finale … straf! Vlak na de laatste noot riep iemand uit het publiek: "We have a winner", en ik kon hem geen ongelijk geven!
Ik ken er 2 die ferm zullen gevloekt hebben vanavond. Hadden de gasten van McReel in Leffinge of Antwerpen op het podium gestaan hadden ze wellicht een verpletterende indruk nagelaten. Net zoals Charlie Jones’ Big Band in een “Blackbox Revelation”-bezetting, en tappend uit het heavy bluesrock vaatje. Aan spelplezier en kloten absoluut geen gebrek, maar waar Charlie Jones’ Big Band ruwheid en passie moeiteloos combineerden met goeie songs had McReel een beetje een probleem met dat laatste. Fantastische riffs, goeie sound … maar 3 songs lang meer van hetzelfde. Weinig variatie en niks dat écht bleef hangen, behalve dat het rockte gelijk de beesten.
Jerusalem Syndrome speelden een thuismatch. Jonge gastjes van een jaar of 18 uit Eeklo die veel moeite hadden om hun zenuwen te bedwingen. Het rammelde nog aan alle kanten, en héél veel live-ervaring zullen ze wellicht nog niet hebben … maar Jerusalem Syndrome had wél de meest catchy refreintjes van de avond. Nee, het was niet schitterend, en nee, lang niet het beste van de avond … maar wél zo’n jong bandje dat overtuigend liet zien dat er méér inzit. Toen ik ettelijke jaren geleden Freaky Age zag op één van de preselecties deden ze het lang niet zo goed als deze jongens, en kijk hoe ver die ondertussen gekomen zijn. Sympathieke local heroes, maar mét potentieel.
The Sophomore Jinx kon mij op geen enkel moment tijdens hun set overtuigen. Los van hun compleet overbodige podiumdecoratie zag ik vooral een band die tegen hun zin stond te spelen. Een attitude die zou moeten ‘passen’ bij de muziek, maar ik geraakte écht niet overtuigd.
Boatenggloria. Oldskool hiphop, maar met 2 female MC’s. Ik weet het niet … dit was eigenlijk lang niet zo slecht, maar ergens bleef ik serieus op mijn honger zitten. De DJ die geen plaatjes maar CD’s draaide heeft daar wellicht mee te maken. Zéker als er op een bepaald moment in de tekst expliciet verwezen wordt naar vinyl, sta je daar als DJ wel behoorlijk bruin.
Willow sloot de avond af. De eerste 2 songs konden me echt niet boeien, en bijna was ik het hem afgetrapt. Door de technische panne eerder op de avond was het al laat, en ik had echt niet verwacht dat Willow na 2 zwakke songs nog iets interessant gingen brengen. Good thing I sticked around, want holy crappers : Willow slaagde erin om met hun laatste song bijna het hoogtepunt van de avond te brengen! Een fantastische finale waarbij de zanger ging meedrummen en de gitarist zijn gitaar effe aan de kant zwierde om ons te entertainen met één of andere robot-dans. Er gebeurde vanalles, en muzikaal bleef het maar straffer en straffer worden! Op basis van de eerste 2 songs wil ik nooit meer van Willow horen, op basis van het laatste nummer wens ik ze een finale toe.
Eindconclusie :
Tiny Legs Tim en Charlie Jones’ Big Band naar de halve finale!
Willow is een twijfelgeval en zelfs Jerusalem Syndrome zou ik nog niet afschrijven.
Ik kan het niet laten. Elke 2 jaar trek ik naar zoveel mogelijk preselecties van Humo's Rock Rally. Het zou me een serieus bedrag aan diesel, drankbonnekes en vooral veel tijd besparen om énkel de halve finale en/of finale te gaan checken, maar die preselecties zijn interessant omwille van 2 redenen : Humo durft soms wel eens een supergoeie band vroegtijdig naar huis te sturen, én het is soms ook wel een beetje aangenaam leedvermaak ... zeker wanneer Lester er in Humo de week nadien ook nog eens een dodelijk verslag bij neerpent.
Maar soit, mijn verdict van de preselectie in Leffinge:
Bevreemdend, dat is het minst dat kan gezegd worden als je met grote rock 'n roll verwachtingen een concertzaal binnenwandelt, om vervolgens een 16-jarig meisje alléén op een podium te zien staan. Chloë Carette werd begeleid door ... een CD'tje. "Live on tape", gelijk ze dat noemen, en bijna verwachtte ik Koen en Kris Wauters op het podium die zouden oproepen om te sms'en als we Chloë in de volgende live-show zouden willen zien terechtkomen. Een beetje misplaatst dus, maar eerlijk is eerlijk : het kind had lang geen slechte stem.
The Scores dan. Eén van die bands die wellicht zelf héél goed beseffen dat ze nooit goed genoeg zijn voor een halve finale, maar gewoon pretentieloos genieten van hun 15 minutes of fame. "There's magic here tonight, en het volgend liedje heet Magic City" ... waarop hun talrijk aanwezige nonkels, tantes en vrienden volledig uit de bol gingen. Sympathiek, dat zeker, maar na 15 minuten méér dan genoeg gezien en gehoord van The Scores.
Veel volk op podium bij "The New Industry". Eén van de 4 of 5 bands uit Antwerpen die in Leffinge op het podium stonden (gebrek aan Westvlaams talent dit jaar ???). Gemengde gevoelens bij deze band. Hier en daar was een goeie melodie te horen, maar écht onder de indruk was ik niet.
Tunnturi ging van start met een Goose'ke, teminste wat bezetting betrof. Drie synths vooraan op het podium, en een drummer die verschrikkelijke elektronische triggers aan z'n ketels en snare had gekoppeld. Een béétje een valse start, maar bij hun 2e song hoorde ik voor het eerst potentieel voor een halve finale. Héél veel eighties invloeden, maar in a good way. Denk aan Duran Duran, maar met een alternatievere sound. Tunnturi staat er nog niet écht, maar liet wel horen dat ze songs kunnen schrijven. Kanshebber.
Henri Prosper (what's in a name?) schoot al goed uit de startblokken nog voor ze het podium opklommen. Tijdens een welverdiende sigarettenpauze hoorde ik mede-rokers vertellen dat dit écht een fantastische band was, en ook onderweg terug naar binnen viel hier en daar een lovend woord over Henri. Groot was de teleurstelling toen de band effectief begon, want zo geweldig waren ze volgens mij écht niet. Slordige gitaren, saaie vocals, keys die niet te horen waren ... de enige op het podium die wél een ferme indruk naliet was de drummer. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik hun opnames op de myspace wél best te pruimen vind. Misschien dus gewoon een day off ... kan gebeuren.
Nog indrukwekkende drumpartijen bij The Crackups. Good old fashioned punkrock 'n roll die er stond als een huis! De eerste band waarbij het plaatje volledig klopte en alles klonk hoe het ook moét klinken. Versterkers op 11 en gaan met die banaan. Helaas geen halve finale voor The Crackups (vermoed ik), maar dan ook énkel en alleen omwille van het genre dat ze spelen. Maar fuckin' hell ... wat een drummer !!!!
Skag Sessions en Dogs of Cibola. Ik weet eigenlijk niet goed meer wie wie juist was, en dat is niet echt een goed teken vrees ik. Skag Sessions rammelde voor zot, maar had wél een goeie zanger. Dogs of Cibola had enkele leuke gitaarlicks maar mankeerde ook songs ... of was het omgekeerd?
Save the best for last, zo moet de onschuldige hand die de briefjes met bandvolgorde trok gedacht hebben, want Psycho 44 was zonder twijfel de strafste band van de avond. Dat kan ook niet anders als je start met een zin als "All My Demons Have Distortion" en vervolgens het kot in brand zet! Oké, de zanger moet nog wat werken aan zijn nogal dun stemgeluid tijdens de strofes, maar wanneer hij zijn strot openzette mocht ik bijna mijn onderbroek verversen. Psycho 44 mengt keiharde stoner en gitaargeweld met een vleugje elektronica (die synths bij "Dance Motherfucker, Dance" !!!) en luisterde goed naar The Hickey Underword, NIN en Black Flag! Moddervette riffs met genoeg aandacht voor songs en hooks, zonder daarvoor in te boeten aan power. Ook de énige band van de avond die met leuke teksten op de proppen kwam, of toch als enigen daarmee opvielen. Me like! De enkelingen die doorklikken naar hun myspace: geloof me als ik zeg dat de opnames hun géén eer aandoen ... live daarentegen overtuigde Psycho 44 des te meer. Halve finale graag!
Eindconclusie :
1. Psycho 44 naar de halve finale!
2. Tunturri misschien, afhankelijk van kwaliteit op de andere preselecties
3. Eervolle vermelding voor de punkrockers van The Crackups
Maar soit, mijn verdict van de preselectie in Leffinge:
Bevreemdend, dat is het minst dat kan gezegd worden als je met grote rock 'n roll verwachtingen een concertzaal binnenwandelt, om vervolgens een 16-jarig meisje alléén op een podium te zien staan. Chloë Carette werd begeleid door ... een CD'tje. "Live on tape", gelijk ze dat noemen, en bijna verwachtte ik Koen en Kris Wauters op het podium die zouden oproepen om te sms'en als we Chloë in de volgende live-show zouden willen zien terechtkomen. Een beetje misplaatst dus, maar eerlijk is eerlijk : het kind had lang geen slechte stem.
The Scores dan. Eén van die bands die wellicht zelf héél goed beseffen dat ze nooit goed genoeg zijn voor een halve finale, maar gewoon pretentieloos genieten van hun 15 minutes of fame. "There's magic here tonight, en het volgend liedje heet Magic City" ... waarop hun talrijk aanwezige nonkels, tantes en vrienden volledig uit de bol gingen. Sympathiek, dat zeker, maar na 15 minuten méér dan genoeg gezien en gehoord van The Scores.
Veel volk op podium bij "The New Industry". Eén van de 4 of 5 bands uit Antwerpen die in Leffinge op het podium stonden (gebrek aan Westvlaams talent dit jaar ???). Gemengde gevoelens bij deze band. Hier en daar was een goeie melodie te horen, maar écht onder de indruk was ik niet.
Tunnturi ging van start met een Goose'ke, teminste wat bezetting betrof. Drie synths vooraan op het podium, en een drummer die verschrikkelijke elektronische triggers aan z'n ketels en snare had gekoppeld. Een béétje een valse start, maar bij hun 2e song hoorde ik voor het eerst potentieel voor een halve finale. Héél veel eighties invloeden, maar in a good way. Denk aan Duran Duran, maar met een alternatievere sound. Tunnturi staat er nog niet écht, maar liet wel horen dat ze songs kunnen schrijven. Kanshebber.
Henri Prosper (what's in a name?) schoot al goed uit de startblokken nog voor ze het podium opklommen. Tijdens een welverdiende sigarettenpauze hoorde ik mede-rokers vertellen dat dit écht een fantastische band was, en ook onderweg terug naar binnen viel hier en daar een lovend woord over Henri. Groot was de teleurstelling toen de band effectief begon, want zo geweldig waren ze volgens mij écht niet. Slordige gitaren, saaie vocals, keys die niet te horen waren ... de enige op het podium die wél een ferme indruk naliet was de drummer. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik hun opnames op de myspace wél best te pruimen vind. Misschien dus gewoon een day off ... kan gebeuren.
Nog indrukwekkende drumpartijen bij The Crackups. Good old fashioned punkrock 'n roll die er stond als een huis! De eerste band waarbij het plaatje volledig klopte en alles klonk hoe het ook moét klinken. Versterkers op 11 en gaan met die banaan. Helaas geen halve finale voor The Crackups (vermoed ik), maar dan ook énkel en alleen omwille van het genre dat ze spelen. Maar fuckin' hell ... wat een drummer !!!!
Skag Sessions en Dogs of Cibola. Ik weet eigenlijk niet goed meer wie wie juist was, en dat is niet echt een goed teken vrees ik. Skag Sessions rammelde voor zot, maar had wél een goeie zanger. Dogs of Cibola had enkele leuke gitaarlicks maar mankeerde ook songs ... of was het omgekeerd?
Save the best for last, zo moet de onschuldige hand die de briefjes met bandvolgorde trok gedacht hebben, want Psycho 44 was zonder twijfel de strafste band van de avond. Dat kan ook niet anders als je start met een zin als "All My Demons Have Distortion" en vervolgens het kot in brand zet! Oké, de zanger moet nog wat werken aan zijn nogal dun stemgeluid tijdens de strofes, maar wanneer hij zijn strot openzette mocht ik bijna mijn onderbroek verversen. Psycho 44 mengt keiharde stoner en gitaargeweld met een vleugje elektronica (die synths bij "Dance Motherfucker, Dance" !!!) en luisterde goed naar The Hickey Underword, NIN en Black Flag! Moddervette riffs met genoeg aandacht voor songs en hooks, zonder daarvoor in te boeten aan power. Ook de énige band van de avond die met leuke teksten op de proppen kwam, of toch als enigen daarmee opvielen. Me like! De enkelingen die doorklikken naar hun myspace: geloof me als ik zeg dat de opnames hun géén eer aandoen ... live daarentegen overtuigde Psycho 44 des te meer. Halve finale graag!
Eindconclusie :
1. Psycho 44 naar de halve finale!
2. Tunturri misschien, afhankelijk van kwaliteit op de andere preselecties
3. Eervolle vermelding voor de punkrockers van The Crackups
16/03: And the winner is ...
Steak Number Eight. Ik moet eerlijk zeggen, dikke chapeau aan Humo. Niet alleen omdat het helemaal terecht is, maar ik had niet gedacht dat ze een band als Steak een gouden medaille zouden "durven" geven. Steak brengt geen radio-hitjes of hapklare songs, maar moet het eerder hebben van luisteraars die aandachtig en vaak luisteren, tot alle laagjes grondig doorgedrongen zijn. Vandaar ook "slechts" 2e in mijn onderstaande pronostiek. Moedige keuze van Humo dus!
Ook de nummer 2, Jasper Erkens, die zowel zilver als publieksprijs binnenhaalt, is wat mij betreft volledig terecht. Het wrange gevoel van een niet gelecteerde Douglas Firs werd zowaar "gerechtvaardigd" tijdens het optreden van Jasper (ook al was Douglas Firs zeker even sterk).
Ook de nummer 3 was verdiend. Team William was stukken beter als in de Vooruit. Ik zal nooit fan zijn van het genre, maar het klonk gewoon écht goed vandaag, en dat mag dan ook bekroond worden.
Wat mij betreft de sterktste finale in 10 jaar, met een uitslag waar ik het helemaal mee eens ben. Mooi is dat. Op naar 2010, een slechte finale en onterechte winnaar! Het kan niet alle jaren feest zijn. :-)
Ook de nummer 2, Jasper Erkens, die zowel zilver als publieksprijs binnenhaalt, is wat mij betreft volledig terecht. Het wrange gevoel van een niet gelecteerde Douglas Firs werd zowaar "gerechtvaardigd" tijdens het optreden van Jasper (ook al was Douglas Firs zeker even sterk).
Ook de nummer 3 was verdiend. Team William was stukken beter als in de Vooruit. Ik zal nooit fan zijn van het genre, maar het klonk gewoon écht goed vandaag, en dat mag dan ook bekroond worden.
Wat mij betreft de sterktste finale in 10 jaar, met een uitslag waar ik het helemaal mee eens ben. Mooi is dat. Op naar 2010, een slechte finale en onterechte winnaar! Het kan niet alle jaren feest zijn. :-)
16/03: De Finale ...
Straks finale Humo's Rockrally. Een namiddagje AB met wat Vlaanderen's meestbelovend rocktalent voor de toekomst zou moeten zijn ...
Bij deze mijn laatste pronostiek, na alle kandidaten nog eens onder de myspace-loep genomen te hebben.
1. Roadburg
2. Steak N° 8
3. Jasper Erkens
Publieksprijs : Steak N° 8 (als het tenminste combineerbaar is met jury-prijs)
Benieuwd hoe de jury er straks over denkt ...
Bij deze mijn laatste pronostiek, na alle kandidaten nog eens onder de myspace-loep genomen te hebben.
1. Roadburg
2. Steak N° 8
3. Jasper Erkens
Publieksprijs : Steak N° 8 (als het tenminste combineerbaar is met jury-prijs)
Benieuwd hoe de jury er straks over denkt ...
Volgende zondag de finale. KBC schenkt weer een mooie publieksprijs van maar liefst ¤ 10.000, en als u nog niet zou gestemd hebben zou ik willen oproepen om volop voor Steak N° 8 te stemmen! Hun postrock-chaos is misschien niet hitgevoelig genoeg om de eerste podiumplaats weg te kapen (al hoop ik stiekem van wel), maar ze verdienen het eigenlijk wel.
U kan hun passage van op de halve finale hier nog eens beluisteren. En stemmen voor de publieksprijs doet u hierzo.
U kan hun passage van op de halve finale hier nog eens beluisteren. En stemmen voor de publieksprijs doet u hierzo.
De kogel is door de kerk ... de finalisten :
Team William : Verbaast me niet, al behoorden ze niet tot mijn persoonlijke favorieten.
Porn Bloopers : Zelf niet gezien, maar genoeg lovende commentaar over gehoord.
Hong Hong dong : Na een ietwat zwakke halve finale twijfelde ik aan hun kansen ... Humo blijkbaar niet. Herkansing op de finale.
Steak nr 8 : Het zal nog niet zijn!
Roadburg : Wederom terecht!
Jasper Erkens : Enorm teleurgesteld dat Douglas Firs niet doorstoot. Héél benieuwd naar déze singer/songwriter, want heb 'em nog niet aan het werk gezien.
Way : Nog niet gezien. Geen mening.
Berregordies : Idem
Tabasco Collective : Goeie rechtdoor rock, maar finale? I dunno ... baseer me ook enkel op de myspace dus moeilijk mening te vormen.
Galactico's : Terecht!
Opvallende afwezigen : Mrs Hyde! Douglas Firs!
De provinciale laureaten doen het goed. Steak won Westtalent, Porn Bloopers wonnen Frappant, Roadburg & Galactico's kaapten de eerste plaatsen weg op Limbomania. The Hong Kong Dong & Team William haalden zilver & brons op het OVRC.
Vreemd dat er ook "slechts" 4 groepen uit de halve finale in Gent zijn geselecteerd. Ik was zelf niet op de halve finale van Antwerpen, maar zowat iedereen die ik ken die er wél was wist te vertellen dat de halve finale in Gent evengoed een finale kon zijn, terwijl Antwerpen slechts de allure van een preselectie had.
Enfin, ik ga alleszins finale checken en pronostikeer volgende top 3 :
1. Roadburg / Galactico's
2. Steak N° 8
3. Team William
Team William : Verbaast me niet, al behoorden ze niet tot mijn persoonlijke favorieten.
Porn Bloopers : Zelf niet gezien, maar genoeg lovende commentaar over gehoord.
Hong Hong dong : Na een ietwat zwakke halve finale twijfelde ik aan hun kansen ... Humo blijkbaar niet. Herkansing op de finale.
Steak nr 8 : Het zal nog niet zijn!
Roadburg : Wederom terecht!
Jasper Erkens : Enorm teleurgesteld dat Douglas Firs niet doorstoot. Héél benieuwd naar déze singer/songwriter, want heb 'em nog niet aan het werk gezien.
Way : Nog niet gezien. Geen mening.
Berregordies : Idem
Tabasco Collective : Goeie rechtdoor rock, maar finale? I dunno ... baseer me ook enkel op de myspace dus moeilijk mening te vormen.
Galactico's : Terecht!
Opvallende afwezigen : Mrs Hyde! Douglas Firs!
De provinciale laureaten doen het goed. Steak won Westtalent, Porn Bloopers wonnen Frappant, Roadburg & Galactico's kaapten de eerste plaatsen weg op Limbomania. The Hong Kong Dong & Team William haalden zilver & brons op het OVRC.
Vreemd dat er ook "slechts" 4 groepen uit de halve finale in Gent zijn geselecteerd. Ik was zelf niet op de halve finale van Antwerpen, maar zowat iedereen die ik ken die er wél was wist te vertellen dat de halve finale in Gent evengoed een finale kon zijn, terwijl Antwerpen slechts de allure van een preselectie had.
Enfin, ik ga alleszins finale checken en pronostikeer volgende top 3 :
1. Roadburg / Galactico's
2. Steak N° 8
3. Team William
Ik volg de rockrally nu al sinds het jaar dat Das Pop won (1998), en het mag gezegd zijn dat het vandaag in de Vooruit zowat de strafste halve finale was die ik in die 10 jaar en 5 edities Rockrally in Gent zag. Geen énkele slechte band, en zelfs geen mindere middelmaat. Een verslag kan u weldra lezen op Gentblogt, maar ik geef u alvast mijn persoonlijke top 10 van vandaag ...
1. Steak N° 8
2. Douglas Firs
3. Roadburg
4. Mrs Hyde
5. The Sins
6. Hong Kong Dong
7. Team William
8. Arquettes
9. The Bear That Wasn’t
10. Alpha 2.1
1. Steak N° 8
2. Douglas Firs
3. Roadburg
4. Mrs Hyde
5. The Sins
6. Hong Kong Dong
7. Team William
8. Arquettes
9. The Bear That Wasn’t
10. Alpha 2.1
Blij te zien dat Humo enkele fijne bandjes heeft geselecteerd voor de halve finales van deze editie. Jammer genoeg niet àl mijn favorieten (waarom geen Wallace Vanborn, Lester?), maar in tegenstelling tot 2 jaar geleden heb ik toch het gevoel dat er overwegend kwaliteit geprogrammeerd staat.
23 februari 2008
Petrol in Antwerpen
Berriegordiesuit Hasselt, Jasper Erkens uit Diest, Lapaz uit Ternat, Nebrovski uit Zonhoven, SimpleSongs uit Antwerpen, The Galacticos uit Hasselt, The Porn Bloopers uit Ekeren, The Tabasco Collective uit Antwerpen, Tubelight uit Diest, Way uit Deurne.
24 februari 2008
Vooruit in Gent
Alpha 2.1 uit Brussel, Arquettes uit Gent, Douglas Firs uit Meise, Mrs. Hyde uit Gent, Roadburg uit Hasselt, Steak Number Eight uit Wevelgem, Team William uit Ninove, The Bear that wasn't uit Genk, The Hong Kong Dong uit Gent, The Sins uit Buggenhout.
The Galactico's, Roadburg, Hong Kong Dong, Mrs Hyde, Steak N° 8, Lapaz, Team William, The Porn Bloopers ... stuk voor stuk bands die volgens mij terecht doorstoten ... de rest wellicht ook, maar zijn me minder of niet bekend. Enfin, ik heb deze keer geen gevoel van : "wadde? dié in de halve finale?", terwijl dat 2 jaar terug toch wel bij een band of 5 het geval was.
23 februari 2008
Petrol in Antwerpen
Berriegordiesuit Hasselt, Jasper Erkens uit Diest, Lapaz uit Ternat, Nebrovski uit Zonhoven, SimpleSongs uit Antwerpen, The Galacticos uit Hasselt, The Porn Bloopers uit Ekeren, The Tabasco Collective uit Antwerpen, Tubelight uit Diest, Way uit Deurne.
24 februari 2008
Vooruit in Gent
Alpha 2.1 uit Brussel, Arquettes uit Gent, Douglas Firs uit Meise, Mrs. Hyde uit Gent, Roadburg uit Hasselt, Steak Number Eight uit Wevelgem, Team William uit Ninove, The Bear that wasn't uit Genk, The Hong Kong Dong uit Gent, The Sins uit Buggenhout.
The Galactico's, Roadburg, Hong Kong Dong, Mrs Hyde, Steak N° 8, Lapaz, Team William, The Porn Bloopers ... stuk voor stuk bands die volgens mij terecht doorstoten ... de rest wellicht ook, maar zijn me minder of niet bekend. Enfin, ik heb deze keer geen gevoel van : "wadde? dié in de halve finale?", terwijl dat 2 jaar terug toch wel bij een band of 5 het geval was.
Een fijne selectie daar in Maldegem. Eentje met hoge verwachtingen die moesten ingelost worden, want op basis van mijn preview dacht ik toch te kunnen afleiden dat er geen écht zwakke bands het podium van "Den Hoogen Pad" zou betreden.
