Een nieuw weekend, een nieuwe preselectie. In Gavere deze keer, één van de favoriete zaaltjes waar ik de laatste 4 rockrally’s langsging. Vaak garant voor stérke namen, wat deze keer echter niet het geval was. As usual was ik te laat, waardoor ik “Red Baron” en “Jimmy Left The Band”. Niks gemist, wist men mij te vertellen over “Red Baron”, en “dat Jimmy groot gelijk heeft”. Niet mijn woorden, vooraleer ik de fanclubs van beide bands op mijn nek krijg.
Nova Zembla dan maar. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een band waar ik eigenlijk niks slecht over kan vertellen, maar ook niet écht iets schitterend. Nova Zembla bracht niet onaardige songs, waarvan de 3e zonder twijfel de beste, maar een kippevelmoment zat er niet in.
A Fragile Spell. Mooi meisje met gitaar. En daarmee is alles gezegd vrees ik. Héél flauwe teksten, en songgewijs zat er ook niet echt iets spectaculairs tussen. Sympathiek, dat wel … en alle respect om het podium alleen in te nemen. Maar daar blijft het bij.
The Dole was een beetje op de dool (dixit Luc De Vos, die voor de ontgoocheling van de avond zorgde als vervangend presentator voor Erika Van Tielen), toen ze ruim 15 minuten hun 2 macbooks aan de praat probeerden krijgen. Ik zag 3 gitaristen, en hoorde er geeneen. Het hoogtepunt van hun set was een impro versie van Smells Like Teen Spirit, met Luc De Vos op gitaar en zang, om de tijd te doden tijdens de technische problemen … toen ze met hun échte set begonnen waren ze mij snel kwijt.
Sir Yes Sir had de beste groepsnaam van de avond, de origineelste bezetting (band + 2 saxofonisten) en eindelijk eens wat gedurfde songs. Er was wat dEUS – dit is trouwens de band van Tijs Delbeke, nieuwe gitarist bij voorgenoemde - in te horen, maar evengoed jazzy invloeden en héél wijze atonale klanken (de keys vs de blazers tijdens die eerste song!). Tof optreden, alleen jammer dat ze met hun beste song van start gingen en afsloten met een iets minder nummer. Daartussen zat ook nog een toffe intrumentale. Ik vond dit wijs. Grootste kanshebber op de halve finale, maar niét het beste optreden van de avond, zo zou later blijken! Extra credits voor de goeie teksten trouwens!
Überkisch was alles behalve wat hun groepsnaam deed vermoeden. Ik hoorde vooral veel Stereophonics, een beetje Dinosaur Jr. en wat Tokota (finalist enkele jaren terug). Lang niet slecht. Lang niet schitterend ook. Héél goeie gitaarsound wel, een een frontman die weet hoe hij zich moet smijten op het podium. Hadden ze nu een drummer gehad die even wild ging, dan was ik misschien wel écht helemaal overtuigd.
The Proof. Jonge gastjes en rechtdoor rock ’n roll. Wederom geen al te sterke teksten, maar muzikaal zat het wel behoorlijk snor. Niks nieuws, niks speciaals, maar dat hoeft niet altijd. Best wel oké, dit … al zou ik dit in een stérke preselectie wellicht nooit goed gevonden hebben.
En dan. Nele Van Den Broeck. Drie niet onknappe verschijningen, en de meest gedurfde set uit de Rockrally 2010 so far. Het rare (en tegelijk ook interessante) was dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte had tijdens het eerste nummer en enthousiast stond te roepen en klappen op het einde van de set! Nele houdt van origineel wraak nemen, van héél cynische humor, én Nele schrijft gewéldige teksten! Haar fantastisch gevoel voor humor en haar gigantische zelfrelativering werden pas goed duidelijk bij het 2e nummer, waar ze zingt over vroegere Rockrally halve finalist “Made in Taiwan”, waar Nele blijkbaar ooit de toetsen voor zich nam. Over hoe beloftevol ze wel waren en het compleet gingen maken … tot ze Nele op haar verjaardag aan de deur zetten. Hilarisch hoe het drietal op de meest vrolijke muziek vervolgens “motherfuckers, motherfuckers, motherfuckers” stond te zingen! Als Made In Taiwan nog zou bestaan (??), I wouldn’t wanna be in it … Nog hilarischer werd het bij haar 3e nummer, waar ze één van haar ex-liefjes met de grond gelijk maakt. Laat één ding duidelijk zijn : don’t mess with Nele Van Den Broeck, want ze slaat keihard terug met vrolijke liedjes doordrenkt in het grappigste vat cynisme dat ik in lange tijd gehoord heb! Dit is hoogstwaarschijnlijk geen Rockrally – materiaal, maar ik hoop stiekem toch dat de jury dit even fantastisch vond als het uitzinnige publiek, en gaat voor een vrolijke noot in de halve finale! Nele, ge kunt mij krijgen!
The Curvie Cuties Fanclub sloten de avond af. Enkele jaren terug nog in “De Beloften”, en net zoals toen vind ik er nog altijd niks aan. Een goeie drummer die ook nog eens zingt, maar verder viel er niks te beleven. Geen fan, hierzo.
Eindconclusie:
Sir Yes Sir misschien naar de halve finale en ik hoop dat de jury het publiek in de Vooruit een brede glimlach van een klein kwartier gunt, en ook Nele Van Den Broeck laat doorstoten!
Nova Zembla dan maar. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een band waar ik eigenlijk niks slecht over kan vertellen, maar ook niet écht iets schitterend. Nova Zembla bracht niet onaardige songs, waarvan de 3e zonder twijfel de beste, maar een kippevelmoment zat er niet in.
A Fragile Spell. Mooi meisje met gitaar. En daarmee is alles gezegd vrees ik. Héél flauwe teksten, en songgewijs zat er ook niet echt iets spectaculairs tussen. Sympathiek, dat wel … en alle respect om het podium alleen in te nemen. Maar daar blijft het bij.
The Dole was een beetje op de dool (dixit Luc De Vos, die voor de ontgoocheling van de avond zorgde als vervangend presentator voor Erika Van Tielen), toen ze ruim 15 minuten hun 2 macbooks aan de praat probeerden krijgen. Ik zag 3 gitaristen, en hoorde er geeneen. Het hoogtepunt van hun set was een impro versie van Smells Like Teen Spirit, met Luc De Vos op gitaar en zang, om de tijd te doden tijdens de technische problemen … toen ze met hun échte set begonnen waren ze mij snel kwijt.
Sir Yes Sir had de beste groepsnaam van de avond, de origineelste bezetting (band + 2 saxofonisten) en eindelijk eens wat gedurfde songs. Er was wat dEUS – dit is trouwens de band van Tijs Delbeke, nieuwe gitarist bij voorgenoemde - in te horen, maar evengoed jazzy invloeden en héél wijze atonale klanken (de keys vs de blazers tijdens die eerste song!). Tof optreden, alleen jammer dat ze met hun beste song van start gingen en afsloten met een iets minder nummer. Daartussen zat ook nog een toffe intrumentale. Ik vond dit wijs. Grootste kanshebber op de halve finale, maar niét het beste optreden van de avond, zo zou later blijken! Extra credits voor de goeie teksten trouwens!
Überkisch was alles behalve wat hun groepsnaam deed vermoeden. Ik hoorde vooral veel Stereophonics, een beetje Dinosaur Jr. en wat Tokota (finalist enkele jaren terug). Lang niet slecht. Lang niet schitterend ook. Héél goeie gitaarsound wel, een een frontman die weet hoe hij zich moet smijten op het podium. Hadden ze nu een drummer gehad die even wild ging, dan was ik misschien wel écht helemaal overtuigd.
The Proof. Jonge gastjes en rechtdoor rock ’n roll. Wederom geen al te sterke teksten, maar muzikaal zat het wel behoorlijk snor. Niks nieuws, niks speciaals, maar dat hoeft niet altijd. Best wel oké, dit … al zou ik dit in een stérke preselectie wellicht nooit goed gevonden hebben.
En dan. Nele Van Den Broeck. Drie niet onknappe verschijningen, en de meest gedurfde set uit de Rockrally 2010 so far. Het rare (en tegelijk ook interessante) was dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte had tijdens het eerste nummer en enthousiast stond te roepen en klappen op het einde van de set! Nele houdt van origineel wraak nemen, van héél cynische humor, én Nele schrijft gewéldige teksten! Haar fantastisch gevoel voor humor en haar gigantische zelfrelativering werden pas goed duidelijk bij het 2e nummer, waar ze zingt over vroegere Rockrally halve finalist “Made in Taiwan”, waar Nele blijkbaar ooit de toetsen voor zich nam. Over hoe beloftevol ze wel waren en het compleet gingen maken … tot ze Nele op haar verjaardag aan de deur zetten. Hilarisch hoe het drietal op de meest vrolijke muziek vervolgens “motherfuckers, motherfuckers, motherfuckers” stond te zingen! Als Made In Taiwan nog zou bestaan (??), I wouldn’t wanna be in it … Nog hilarischer werd het bij haar 3e nummer, waar ze één van haar ex-liefjes met de grond gelijk maakt. Laat één ding duidelijk zijn : don’t mess with Nele Van Den Broeck, want ze slaat keihard terug met vrolijke liedjes doordrenkt in het grappigste vat cynisme dat ik in lange tijd gehoord heb! Dit is hoogstwaarschijnlijk geen Rockrally – materiaal, maar ik hoop stiekem toch dat de jury dit even fantastisch vond als het uitzinnige publiek, en gaat voor een vrolijke noot in de halve finale! Nele, ge kunt mij krijgen!
The Curvie Cuties Fanclub sloten de avond af. Enkele jaren terug nog in “De Beloften”, en net zoals toen vind ik er nog altijd niks aan. Een goeie drummer die ook nog eens zingt, maar verder viel er niks te beleven. Geen fan, hierzo.
Eindconclusie:
Sir Yes Sir misschien naar de halve finale en ik hoop dat de jury het publiek in de Vooruit een brede glimlach van een klein kwartier gunt, en ook Nele Van Den Broeck laat doorstoten!
Week twee van Humo’s Rockrally. Na een héél matige selectie in Leffinge (en naar het schijnt een rampzalige in Trix) eentje vlak bij de deur. In CC De Herbakker in Eeklo.
Joni Sheila nét gemist, en dankzij een technische panne van de bassiste van Animal Wonka nog nét op tijd voor de 9 overige kanidatan. Animal Wonka dus … lang geen slechte prestatie, en een pak boven het gemiddelde niveau van vorige zaterdag. Een leuke frontman met een goeie stem, maar daar bleef het ook een beetje bij. Nooit een “wow” gevoel, maar ook nergens moeten geeuwen. Zeer degelijke middenmoot …
Wél een dikke wow bij Tiny Legs Tim. Een ietwat nerdy kerel, met fantastisch mooie gitaren van bijna 80 jaar oud, een ietwat nasaal doch aangenaam stemgeluid en 3 gewéldige bluesy songs. De vergelijking met Seasick Steve dringt zich onvermijdelijk op, ook al wist de vriendelijke jongeman me achteraf te vertellen dat hij al bezig was met dit project voor hij ooit van Seasick Steve gehoord had. De vraag is of Tiny Legs Tim Humo’s Rockrally nodig heeft. Zijn myspace laat namelijk weten dat er meer dan 20 concerten op de agenda staan, o.a. in Zwitserland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, … Goed bezig, en wellicht wel tot in de halve finale!
You Raskal You wist een fijn sfeertje neer te zetten. Mooie samenzang, véél goeie muzikanten op het podium en schone liedjes. Geen pophits of catchy songs die blijven hangen, en een storend luidruichtig publiek, maar You Raskal You wist me toch een dik kwartier lang vast te grijpen met dromerige songs die ik met veel plezier op mijn iPod zou zetten!
Charlie Jones’ Big Band dan. Gingen van start met zo’n klein akoestich gitaartje, wat percussie en een klok van een stem. Na 20 seconden was al duidelijk dat dit het hoogtepunt van de avond zou worden, en dan waren Charlie Jones en compagnon nog niet eens aan hun moddervette elektrische songs begonnen. Podiumpresence van hier tot in Tokyo, een act alsof het duo al 15 jaar niks anders doet dan shows spelen en songs die met het grootste gemak van de wereld overeind bleven! Ik ben fan, en ik zou mijn schoen durven opeten als dit niet zou doorstoten naar een halve finale … straf! Vlak na de laatste noot riep iemand uit het publiek: "We have a winner", en ik kon hem geen ongelijk geven!
Ik ken er 2 die ferm zullen gevloekt hebben vanavond. Hadden de gasten van McReel in Leffinge of Antwerpen op het podium gestaan hadden ze wellicht een verpletterende indruk nagelaten. Net zoals Charlie Jones’ Big Band in een “Blackbox Revelation”-bezetting, en tappend uit het heavy bluesrock vaatje. Aan spelplezier en kloten absoluut geen gebrek, maar waar Charlie Jones’ Big Band ruwheid en passie moeiteloos combineerden met goeie songs had McReel een beetje een probleem met dat laatste. Fantastische riffs, goeie sound … maar 3 songs lang meer van hetzelfde. Weinig variatie en niks dat écht bleef hangen, behalve dat het rockte gelijk de beesten.
Jerusalem Syndrome speelden een thuismatch. Jonge gastjes van een jaar of 18 uit Eeklo die veel moeite hadden om hun zenuwen te bedwingen. Het rammelde nog aan alle kanten, en héél veel live-ervaring zullen ze wellicht nog niet hebben … maar Jerusalem Syndrome had wél de meest catchy refreintjes van de avond. Nee, het was niet schitterend, en nee, lang niet het beste van de avond … maar wél zo’n jong bandje dat overtuigend liet zien dat er méér inzit. Toen ik ettelijke jaren geleden Freaky Age zag op één van de preselecties deden ze het lang niet zo goed als deze jongens, en kijk hoe ver die ondertussen gekomen zijn. Sympathieke local heroes, maar mét potentieel.
The Sophomore Jinx kon mij op geen enkel moment tijdens hun set overtuigen. Los van hun compleet overbodige podiumdecoratie zag ik vooral een band die tegen hun zin stond te spelen. Een attitude die zou moeten ‘passen’ bij de muziek, maar ik geraakte écht niet overtuigd.
Boatenggloria. Oldskool hiphop, maar met 2 female MC’s. Ik weet het niet … dit was eigenlijk lang niet zo slecht, maar ergens bleef ik serieus op mijn honger zitten. De DJ die geen plaatjes maar CD’s draaide heeft daar wellicht mee te maken. Zéker als er op een bepaald moment in de tekst expliciet verwezen wordt naar vinyl, sta je daar als DJ wel behoorlijk bruin.
Willow sloot de avond af. De eerste 2 songs konden me echt niet boeien, en bijna was ik het hem afgetrapt. Door de technische panne eerder op de avond was het al laat, en ik had echt niet verwacht dat Willow na 2 zwakke songs nog iets interessant gingen brengen. Good thing I sticked around, want holy crappers : Willow slaagde erin om met hun laatste song bijna het hoogtepunt van de avond te brengen! Een fantastische finale waarbij de zanger ging meedrummen en de gitarist zijn gitaar effe aan de kant zwierde om ons te entertainen met één of andere robot-dans. Er gebeurde vanalles, en muzikaal bleef het maar straffer en straffer worden! Op basis van de eerste 2 songs wil ik nooit meer van Willow horen, op basis van het laatste nummer wens ik ze een finale toe.
Eindconclusie :
Tiny Legs Tim en Charlie Jones’ Big Band naar de halve finale!
Willow is een twijfelgeval en zelfs Jerusalem Syndrome zou ik nog niet afschrijven.
Joni Sheila nét gemist, en dankzij een technische panne van de bassiste van Animal Wonka nog nét op tijd voor de 9 overige kanidatan. Animal Wonka dus … lang geen slechte prestatie, en een pak boven het gemiddelde niveau van vorige zaterdag. Een leuke frontman met een goeie stem, maar daar bleef het ook een beetje bij. Nooit een “wow” gevoel, maar ook nergens moeten geeuwen. Zeer degelijke middenmoot …
Wél een dikke wow bij Tiny Legs Tim. Een ietwat nerdy kerel, met fantastisch mooie gitaren van bijna 80 jaar oud, een ietwat nasaal doch aangenaam stemgeluid en 3 gewéldige bluesy songs. De vergelijking met Seasick Steve dringt zich onvermijdelijk op, ook al wist de vriendelijke jongeman me achteraf te vertellen dat hij al bezig was met dit project voor hij ooit van Seasick Steve gehoord had. De vraag is of Tiny Legs Tim Humo’s Rockrally nodig heeft. Zijn myspace laat namelijk weten dat er meer dan 20 concerten op de agenda staan, o.a. in Zwitserland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, … Goed bezig, en wellicht wel tot in de halve finale!
You Raskal You wist een fijn sfeertje neer te zetten. Mooie samenzang, véél goeie muzikanten op het podium en schone liedjes. Geen pophits of catchy songs die blijven hangen, en een storend luidruichtig publiek, maar You Raskal You wist me toch een dik kwartier lang vast te grijpen met dromerige songs die ik met veel plezier op mijn iPod zou zetten!
Charlie Jones’ Big Band dan. Gingen van start met zo’n klein akoestich gitaartje, wat percussie en een klok van een stem. Na 20 seconden was al duidelijk dat dit het hoogtepunt van de avond zou worden, en dan waren Charlie Jones en compagnon nog niet eens aan hun moddervette elektrische songs begonnen. Podiumpresence van hier tot in Tokyo, een act alsof het duo al 15 jaar niks anders doet dan shows spelen en songs die met het grootste gemak van de wereld overeind bleven! Ik ben fan, en ik zou mijn schoen durven opeten als dit niet zou doorstoten naar een halve finale … straf! Vlak na de laatste noot riep iemand uit het publiek: "We have a winner", en ik kon hem geen ongelijk geven!
Ik ken er 2 die ferm zullen gevloekt hebben vanavond. Hadden de gasten van McReel in Leffinge of Antwerpen op het podium gestaan hadden ze wellicht een verpletterende indruk nagelaten. Net zoals Charlie Jones’ Big Band in een “Blackbox Revelation”-bezetting, en tappend uit het heavy bluesrock vaatje. Aan spelplezier en kloten absoluut geen gebrek, maar waar Charlie Jones’ Big Band ruwheid en passie moeiteloos combineerden met goeie songs had McReel een beetje een probleem met dat laatste. Fantastische riffs, goeie sound … maar 3 songs lang meer van hetzelfde. Weinig variatie en niks dat écht bleef hangen, behalve dat het rockte gelijk de beesten.
Jerusalem Syndrome speelden een thuismatch. Jonge gastjes van een jaar of 18 uit Eeklo die veel moeite hadden om hun zenuwen te bedwingen. Het rammelde nog aan alle kanten, en héél veel live-ervaring zullen ze wellicht nog niet hebben … maar Jerusalem Syndrome had wél de meest catchy refreintjes van de avond. Nee, het was niet schitterend, en nee, lang niet het beste van de avond … maar wél zo’n jong bandje dat overtuigend liet zien dat er méér inzit. Toen ik ettelijke jaren geleden Freaky Age zag op één van de preselecties deden ze het lang niet zo goed als deze jongens, en kijk hoe ver die ondertussen gekomen zijn. Sympathieke local heroes, maar mét potentieel.
The Sophomore Jinx kon mij op geen enkel moment tijdens hun set overtuigen. Los van hun compleet overbodige podiumdecoratie zag ik vooral een band die tegen hun zin stond te spelen. Een attitude die zou moeten ‘passen’ bij de muziek, maar ik geraakte écht niet overtuigd.
Boatenggloria. Oldskool hiphop, maar met 2 female MC’s. Ik weet het niet … dit was eigenlijk lang niet zo slecht, maar ergens bleef ik serieus op mijn honger zitten. De DJ die geen plaatjes maar CD’s draaide heeft daar wellicht mee te maken. Zéker als er op een bepaald moment in de tekst expliciet verwezen wordt naar vinyl, sta je daar als DJ wel behoorlijk bruin.
Willow sloot de avond af. De eerste 2 songs konden me echt niet boeien, en bijna was ik het hem afgetrapt. Door de technische panne eerder op de avond was het al laat, en ik had echt niet verwacht dat Willow na 2 zwakke songs nog iets interessant gingen brengen. Good thing I sticked around, want holy crappers : Willow slaagde erin om met hun laatste song bijna het hoogtepunt van de avond te brengen! Een fantastische finale waarbij de zanger ging meedrummen en de gitarist zijn gitaar effe aan de kant zwierde om ons te entertainen met één of andere robot-dans. Er gebeurde vanalles, en muzikaal bleef het maar straffer en straffer worden! Op basis van de eerste 2 songs wil ik nooit meer van Willow horen, op basis van het laatste nummer wens ik ze een finale toe.
Eindconclusie :
Tiny Legs Tim en Charlie Jones’ Big Band naar de halve finale!
Willow is een twijfelgeval en zelfs Jerusalem Syndrome zou ik nog niet afschrijven.
Ik kan het niet laten. Elke 2 jaar trek ik naar zoveel mogelijk preselecties van Humo's Rock Rally. Het zou me een serieus bedrag aan diesel, drankbonnekes en vooral veel tijd besparen om énkel de halve finale en/of finale te gaan checken, maar die preselecties zijn interessant omwille van 2 redenen : Humo durft soms wel eens een supergoeie band vroegtijdig naar huis te sturen, én het is soms ook wel een beetje aangenaam leedvermaak ... zeker wanneer Lester er in Humo de week nadien ook nog eens een dodelijk verslag bij neerpent.
Maar soit, mijn verdict van de preselectie in Leffinge:
Bevreemdend, dat is het minst dat kan gezegd worden als je met grote rock 'n roll verwachtingen een concertzaal binnenwandelt, om vervolgens een 16-jarig meisje alléén op een podium te zien staan. Chloë Carette werd begeleid door ... een CD'tje. "Live on tape", gelijk ze dat noemen, en bijna verwachtte ik Koen en Kris Wauters op het podium die zouden oproepen om te sms'en als we Chloë in de volgende live-show zouden willen zien terechtkomen. Een beetje misplaatst dus, maar eerlijk is eerlijk : het kind had lang geen slechte stem.
The Scores dan. Eén van die bands die wellicht zelf héél goed beseffen dat ze nooit goed genoeg zijn voor een halve finale, maar gewoon pretentieloos genieten van hun 15 minutes of fame. "There's magic here tonight, en het volgend liedje heet Magic City" ... waarop hun talrijk aanwezige nonkels, tantes en vrienden volledig uit de bol gingen. Sympathiek, dat zeker, maar na 15 minuten méér dan genoeg gezien en gehoord van The Scores.
Veel volk op podium bij "The New Industry". Eén van de 4 of 5 bands uit Antwerpen die in Leffinge op het podium stonden (gebrek aan Westvlaams talent dit jaar ???). Gemengde gevoelens bij deze band. Hier en daar was een goeie melodie te horen, maar écht onder de indruk was ik niet.
Tunnturi ging van start met een Goose'ke, teminste wat bezetting betrof. Drie synths vooraan op het podium, en een drummer die verschrikkelijke elektronische triggers aan z'n ketels en snare had gekoppeld. Een béétje een valse start, maar bij hun 2e song hoorde ik voor het eerst potentieel voor een halve finale. Héél veel eighties invloeden, maar in a good way. Denk aan Duran Duran, maar met een alternatievere sound. Tunnturi staat er nog niet écht, maar liet wel horen dat ze songs kunnen schrijven. Kanshebber.
Henri Prosper (what's in a name?) schoot al goed uit de startblokken nog voor ze het podium opklommen. Tijdens een welverdiende sigarettenpauze hoorde ik mede-rokers vertellen dat dit écht een fantastische band was, en ook onderweg terug naar binnen viel hier en daar een lovend woord over Henri. Groot was de teleurstelling toen de band effectief begon, want zo geweldig waren ze volgens mij écht niet. Slordige gitaren, saaie vocals, keys die niet te horen waren ... de enige op het podium die wél een ferme indruk naliet was de drummer. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik hun opnames op de myspace wél best te pruimen vind. Misschien dus gewoon een day off ... kan gebeuren.
Nog indrukwekkende drumpartijen bij The Crackups. Good old fashioned punkrock 'n roll die er stond als een huis! De eerste band waarbij het plaatje volledig klopte en alles klonk hoe het ook moét klinken. Versterkers op 11 en gaan met die banaan. Helaas geen halve finale voor The Crackups (vermoed ik), maar dan ook énkel en alleen omwille van het genre dat ze spelen. Maar fuckin' hell ... wat een drummer !!!!
Skag Sessions en Dogs of Cibola. Ik weet eigenlijk niet goed meer wie wie juist was, en dat is niet echt een goed teken vrees ik. Skag Sessions rammelde voor zot, maar had wél een goeie zanger. Dogs of Cibola had enkele leuke gitaarlicks maar mankeerde ook songs ... of was het omgekeerd?
Save the best for last, zo moet de onschuldige hand die de briefjes met bandvolgorde trok gedacht hebben, want Psycho 44 was zonder twijfel de strafste band van de avond. Dat kan ook niet anders als je start met een zin als "All My Demons Have Distortion" en vervolgens het kot in brand zet! Oké, de zanger moet nog wat werken aan zijn nogal dun stemgeluid tijdens de strofes, maar wanneer hij zijn strot openzette mocht ik bijna mijn onderbroek verversen. Psycho 44 mengt keiharde stoner en gitaargeweld met een vleugje elektronica (die synths bij "Dance Motherfucker, Dance" !!!) en luisterde goed naar The Hickey Underword, NIN en Black Flag! Moddervette riffs met genoeg aandacht voor songs en hooks, zonder daarvoor in te boeten aan power. Ook de énige band van de avond die met leuke teksten op de proppen kwam, of toch als enigen daarmee opvielen. Me like! De enkelingen die doorklikken naar hun myspace: geloof me als ik zeg dat de opnames hun géén eer aandoen ... live daarentegen overtuigde Psycho 44 des te meer. Halve finale graag!
Eindconclusie :
1. Psycho 44 naar de halve finale!
2. Tunturri misschien, afhankelijk van kwaliteit op de andere preselecties
3. Eervolle vermelding voor de punkrockers van The Crackups
Maar soit, mijn verdict van de preselectie in Leffinge:
Bevreemdend, dat is het minst dat kan gezegd worden als je met grote rock 'n roll verwachtingen een concertzaal binnenwandelt, om vervolgens een 16-jarig meisje alléén op een podium te zien staan. Chloë Carette werd begeleid door ... een CD'tje. "Live on tape", gelijk ze dat noemen, en bijna verwachtte ik Koen en Kris Wauters op het podium die zouden oproepen om te sms'en als we Chloë in de volgende live-show zouden willen zien terechtkomen. Een beetje misplaatst dus, maar eerlijk is eerlijk : het kind had lang geen slechte stem.
The Scores dan. Eén van die bands die wellicht zelf héél goed beseffen dat ze nooit goed genoeg zijn voor een halve finale, maar gewoon pretentieloos genieten van hun 15 minutes of fame. "There's magic here tonight, en het volgend liedje heet Magic City" ... waarop hun talrijk aanwezige nonkels, tantes en vrienden volledig uit de bol gingen. Sympathiek, dat zeker, maar na 15 minuten méér dan genoeg gezien en gehoord van The Scores.
Veel volk op podium bij "The New Industry". Eén van de 4 of 5 bands uit Antwerpen die in Leffinge op het podium stonden (gebrek aan Westvlaams talent dit jaar ???). Gemengde gevoelens bij deze band. Hier en daar was een goeie melodie te horen, maar écht onder de indruk was ik niet.
Tunnturi ging van start met een Goose'ke, teminste wat bezetting betrof. Drie synths vooraan op het podium, en een drummer die verschrikkelijke elektronische triggers aan z'n ketels en snare had gekoppeld. Een béétje een valse start, maar bij hun 2e song hoorde ik voor het eerst potentieel voor een halve finale. Héél veel eighties invloeden, maar in a good way. Denk aan Duran Duran, maar met een alternatievere sound. Tunnturi staat er nog niet écht, maar liet wel horen dat ze songs kunnen schrijven. Kanshebber.
Henri Prosper (what's in a name?) schoot al goed uit de startblokken nog voor ze het podium opklommen. Tijdens een welverdiende sigarettenpauze hoorde ik mede-rokers vertellen dat dit écht een fantastische band was, en ook onderweg terug naar binnen viel hier en daar een lovend woord over Henri. Groot was de teleurstelling toen de band effectief begon, want zo geweldig waren ze volgens mij écht niet. Slordige gitaren, saaie vocals, keys die niet te horen waren ... de enige op het podium die wél een ferme indruk naliet was de drummer. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik hun opnames op de myspace wél best te pruimen vind. Misschien dus gewoon een day off ... kan gebeuren.
Nog indrukwekkende drumpartijen bij The Crackups. Good old fashioned punkrock 'n roll die er stond als een huis! De eerste band waarbij het plaatje volledig klopte en alles klonk hoe het ook moét klinken. Versterkers op 11 en gaan met die banaan. Helaas geen halve finale voor The Crackups (vermoed ik), maar dan ook énkel en alleen omwille van het genre dat ze spelen. Maar fuckin' hell ... wat een drummer !!!!
Skag Sessions en Dogs of Cibola. Ik weet eigenlijk niet goed meer wie wie juist was, en dat is niet echt een goed teken vrees ik. Skag Sessions rammelde voor zot, maar had wél een goeie zanger. Dogs of Cibola had enkele leuke gitaarlicks maar mankeerde ook songs ... of was het omgekeerd?
Save the best for last, zo moet de onschuldige hand die de briefjes met bandvolgorde trok gedacht hebben, want Psycho 44 was zonder twijfel de strafste band van de avond. Dat kan ook niet anders als je start met een zin als "All My Demons Have Distortion" en vervolgens het kot in brand zet! Oké, de zanger moet nog wat werken aan zijn nogal dun stemgeluid tijdens de strofes, maar wanneer hij zijn strot openzette mocht ik bijna mijn onderbroek verversen. Psycho 44 mengt keiharde stoner en gitaargeweld met een vleugje elektronica (die synths bij "Dance Motherfucker, Dance" !!!) en luisterde goed naar The Hickey Underword, NIN en Black Flag! Moddervette riffs met genoeg aandacht voor songs en hooks, zonder daarvoor in te boeten aan power. Ook de énige band van de avond die met leuke teksten op de proppen kwam, of toch als enigen daarmee opvielen. Me like! De enkelingen die doorklikken naar hun myspace: geloof me als ik zeg dat de opnames hun géén eer aandoen ... live daarentegen overtuigde Psycho 44 des te meer. Halve finale graag!
Eindconclusie :
1. Psycho 44 naar de halve finale!
2. Tunturri misschien, afhankelijk van kwaliteit op de andere preselecties
3. Eervolle vermelding voor de punkrockers van The Crackups
Mo kijk zeg. Tomadde doet nog eens van blogpostje. Omdat het veel te lang geleden is, maar vooral omdat ik lovend enthousiast ben over iets waarvan ik vind dat u het ook allemaal dringend moet weten, om vervolgens minstens even enthousiast te reageren en binnen 15 jaar tegen uw kinderen te zeggen : "chance dat dienen tomadde daar van z'n leven eens over heeft geschreven, anders had ik het misschien nooit geweten".
Enfin. Fes dus. Oftewel Flat Earth Society. Een band waarvan de naam de afgelopen 10 jaar wel eens sporadisch ter sprake kwam, vooral omdat het de enige Belgische band is die op Mike Patton's label Ipecac getekend is, maar waar ik tot gisteren eigenlijk nooit de moeite gedaan heb om ze eens deftig te checken. Vorige zomer stonden ze op het podium van Sint Jacobs tijdens de Gentse Feesten, en in het passeren besloot ik toen verkeerdelijk dat het toch niet echt mijn ding was.
Gisteren speelden ze in de Gentse Handelsbeurs, waar ze hun nieuwe plaat "Answer Songs" voorstelden. Los van wat u ook van de muziek moge vinden een behoorlijk inventief idee. Men neme een bestaande song, en schrijft vervolgens een volledig nieuw nummer dat een mogelijk muzikaal antwoord daarop zou kunnen zijn. Hier en daar herkenbare verwijzingen naar het origineel, maar nooit klakkeloos overgenomen. Volwaardige nieuwe songs dus.
Flat Earth Society wordt door de media in het jazz-hokje gepropt. En dat is jammer. Want bij mij zitten ze in het hokje "te zot voor woorden", waar pakweg Fantomas, King Crimson, de latere Radiohead, Madensuyu en ook wel Cloon zich bij momenten bevinden. Bands die zo goed als allemaal een andere stijl brengen, maar die de luisteraar uitdagen, die vernieuwend omspringen met bestaande stijlen en er volledig of gedeeltelijk hun eigen ding mee doen.
Flat Earth Society stond met zeventienhonderd man op podium (ik heb ze niet geteld, maar véél dus), waarvan het grootste deel blazers. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een gekke, indrukwekkende en bij momenten hilarische trip die ruim anderhalf uur zou duren. Ik zou de term "georganiseerde chaos" kunnen gebruiken, maar dat zou Fes oneer aandoen.
Oren, maar ook ogen worden gedurende het ganse concert verwend. Alhoewel het grootste deel van de bezetting op stoeltjes zit met zijn/haar partituur voor zich, is er toch constant vanalles te beleven op het podium. Geen bende klassieke strandjeanetten die, gekleed in een grijs kostuum gevoelloos noten aflezen, maar écht mensen. Een trompetist die tussen 2 partijen door de bombardon-speelster haar flesje water aangeeft omdat ze er met het logge geval op haar schoot zelf niet bijkan. Een saxofonist die tijdens een nummer waar hij zelf niet meedoet gewoon aan de kant van het podium staat mee te knikken en niet uit het zicht verdwijnt. Of gewoon 2 muzikanten die in het midden van een nummer wat zitten te babbelen en te lachen.
Triviale dingen misschien die verre van spectaculair zijn, maar die stuk voor stuk bijdragen aan de sfeer die Fes creëert. Het lijkt allemaal zo gelaten, relaxed en je m'en fous, en dat in tegenstelling tot wat je hoort. Want laat één ding duidelijk zijn: Fes blaast je (létterlijk) omver met het vakmanschap van élke aanwezige op het podium.
Het lijkt soms wel alsof Fes een bende klassieke muzikanten zijn met een ferme rock 'n roll attitute. Verbannen uit het steriele klassieke wereldje, en dan maar samengetroept onder leiding van Peter Vermeersch om met uitgestoken middelvinger te antwoorden : " 't is niet omdat we een jeansbroek dragen dat we niet kunnen spelen hé ...". En spelen doen ze!
Op 3 en 4 november zijn ze nog te zien in Hasselt en Brugge, en ik zou bij deze iédereen willen aanraden om een kaartje te kopen. Het is niet verantwoord dat zo'n oorgasme zoals gisteren in de Handelsbeurs maar beleefd wordt door zo weinig mensen ...
Enfin. Fes dus. Oftewel Flat Earth Society. Een band waarvan de naam de afgelopen 10 jaar wel eens sporadisch ter sprake kwam, vooral omdat het de enige Belgische band is die op Mike Patton's label Ipecac getekend is, maar waar ik tot gisteren eigenlijk nooit de moeite gedaan heb om ze eens deftig te checken. Vorige zomer stonden ze op het podium van Sint Jacobs tijdens de Gentse Feesten, en in het passeren besloot ik toen verkeerdelijk dat het toch niet echt mijn ding was.
Gisteren speelden ze in de Gentse Handelsbeurs, waar ze hun nieuwe plaat "Answer Songs" voorstelden. Los van wat u ook van de muziek moge vinden een behoorlijk inventief idee. Men neme een bestaande song, en schrijft vervolgens een volledig nieuw nummer dat een mogelijk muzikaal antwoord daarop zou kunnen zijn. Hier en daar herkenbare verwijzingen naar het origineel, maar nooit klakkeloos overgenomen. Volwaardige nieuwe songs dus.
Flat Earth Society wordt door de media in het jazz-hokje gepropt. En dat is jammer. Want bij mij zitten ze in het hokje "te zot voor woorden", waar pakweg Fantomas, King Crimson, de latere Radiohead, Madensuyu en ook wel Cloon zich bij momenten bevinden. Bands die zo goed als allemaal een andere stijl brengen, maar die de luisteraar uitdagen, die vernieuwend omspringen met bestaande stijlen en er volledig of gedeeltelijk hun eigen ding mee doen.
Flat Earth Society stond met zeventienhonderd man op podium (ik heb ze niet geteld, maar véél dus), waarvan het grootste deel blazers. Vanaf de eerste noten werd het publiek meegesleurd in een gekke, indrukwekkende en bij momenten hilarische trip die ruim anderhalf uur zou duren. Ik zou de term "georganiseerde chaos" kunnen gebruiken, maar dat zou Fes oneer aandoen.
Oren, maar ook ogen worden gedurende het ganse concert verwend. Alhoewel het grootste deel van de bezetting op stoeltjes zit met zijn/haar partituur voor zich, is er toch constant vanalles te beleven op het podium. Geen bende klassieke strandjeanetten die, gekleed in een grijs kostuum gevoelloos noten aflezen, maar écht mensen. Een trompetist die tussen 2 partijen door de bombardon-speelster haar flesje water aangeeft omdat ze er met het logge geval op haar schoot zelf niet bijkan. Een saxofonist die tijdens een nummer waar hij zelf niet meedoet gewoon aan de kant van het podium staat mee te knikken en niet uit het zicht verdwijnt. Of gewoon 2 muzikanten die in het midden van een nummer wat zitten te babbelen en te lachen.
Triviale dingen misschien die verre van spectaculair zijn, maar die stuk voor stuk bijdragen aan de sfeer die Fes creëert. Het lijkt allemaal zo gelaten, relaxed en je m'en fous, en dat in tegenstelling tot wat je hoort. Want laat één ding duidelijk zijn: Fes blaast je (létterlijk) omver met het vakmanschap van élke aanwezige op het podium.
Het lijkt soms wel alsof Fes een bende klassieke muzikanten zijn met een ferme rock 'n roll attitute. Verbannen uit het steriele klassieke wereldje, en dan maar samengetroept onder leiding van Peter Vermeersch om met uitgestoken middelvinger te antwoorden : " 't is niet omdat we een jeansbroek dragen dat we niet kunnen spelen hé ...". En spelen doen ze!
Op 3 en 4 november zijn ze nog te zien in Hasselt en Brugge, en ik zou bij deze iédereen willen aanraden om een kaartje te kopen. Het is niet verantwoord dat zo'n oorgasme zoals gisteren in de Handelsbeurs maar beleefd wordt door zo weinig mensen ...
20/04: pauze
Het is hier al een tijdje stil. Omdat het elders héél druk is. En ook omwille van facebook. Want daar kunt ge ook filmpjes delen. En reacties krijgen op status-wijzigingen. Het is de fastfood van het internet, terwijl bloggen een uitgebreid 5-gangen menu is. Veel sneller, makkelijker en met minder moeite. Soit, ik verklaar deze blog niet voor gesloten, maar zet 'em wel effe op pauze. Of toch alleszins op een lager pitje. Wellicht zal ik af en toe nog wel eens iets posten, maar u moet er niet op zitten wachten. :-)
27/03: Jean Pierre
Blij te zien dat de Phara-redactie woord hield, en gisteren Jean Pierre Van Rossem (zoals ze enkele weken geleden beloofden) eens uitgebreid aan het woord lieten om zijn visie op de economische crisis uit de doeken te doen. En sommige mensen mogen in hem misschien dan nog een schurk of charlatan zien, ik zou politiek gezien véél gemakkelijker mijn vertrouwen kunnen schenken aan een Van Rossem dan gelijk welk ander boegbeeld van gelijk welke partij. De man kent duidelijk zijn materie, en heeft dat al meermaals bewezen. En hij lijkt de énige te zijn die durft te zeggen dat er een verschil is tussen een conjuncturele crisis en een structurele crisis, en dat er drastische maatregelen nodig zijn om daaruit te geraken. Het is ergens belachelijk dat zijn voorstel om enkele Europese top-economen zonder politieke banden in een denktank te zetten nog niet in uitvoering is gebracht.
Soit, de uitzending is hier terug te bekijken.
Soit, de uitzending is hier terug te bekijken.
25/03: So Say We All
En toen was het finaal gedaan met Battlestar Galactica. Wat in 2003 sceptisch werd bekeken als één van de meest gedurfde "remakes" is 4 seizoen later uitgegroeid tot één van de strafste series die ik ooit gezien heb. Meteen bovenaan het lijstje, samen met Twin Peaks, Deadwood en Carnivale. Zeker omdat het na het laatste seizoen duidelijk blijkt dat de makers reeds van bij het eerste seizoen een volledig verhaal voor ogen hadden, en niet zijn beginnen bijschrijven om meer seizoenen te vullen (zoals bij bvb Lost, dat los daarvan ook nog altijd uiterst straf is hoor).
Het is jammer dat het gedaan is, maar anderzijds ben ik enorm blij dat de serie niet vroegtijdig is gestopt (zie Carnivale), of één seizoen te lang uitgesponnen werd (zie Alias). Het wordt hoog tijd dat VT4 of Canvas de serie eens een kans geeft op een deftig uitzenduur ... ik zal met veel plezier een 2e keer kijken.
Het is jammer dat het gedaan is, maar anderzijds ben ik enorm blij dat de serie niet vroegtijdig is gestopt (zie Carnivale), of één seizoen te lang uitgesponnen werd (zie Alias). Het wordt hoog tijd dat VT4 of Canvas de serie eens een kans geeft op een deftig uitzenduur ... ik zal met veel plezier een 2e keer kijken.
09/03: rocknrolla
Het ziet er naar uit dat we content mogen zijn dat Guy Ritchie van zijn vrouwmens verlost is. Laat haar maar verder kutplaten maken, dan kunnen wij (na enkele kutfilms onder het goedkeurend oog van vrouwlief) genieten van een nieuwe "Lock, Stock & 2 Smokin' Barrels" of "Snatch".
Rock 'n Rolla. Ziet er héél fijntjes uit.
Rock 'n Rolla. Ziet er héél fijntjes uit.
03/03: 007
Wie volgende zaterdag nog geen plannen heeft is altijd welkom in het Auditorium in Landegem, alwaar wij met vzw Carpe Diva een fijne avond organiseren met Mr. Kiss Kiss Bang Bang.
Mr. KKBB, dat is een Gentse band die een muzikaal overzicht brengt van bijna 50 jaar James Bond-films, én bijhorende soundtracks. Van "Live & Let Die" tot "Goldfinger".
Enfin, u leest het allemaal hier, waar u ook nog steeds tickets kan bestellen.
Mr. KKBB, dat is een Gentse band die een muzikaal overzicht brengt van bijna 50 jaar James Bond-films, én bijhorende soundtracks. Van "Live & Let Die" tot "Goldfinger".
Enfin, u leest het allemaal hier, waar u ook nog steeds tickets kan bestellen.
28/02: ZinGer
Enkele weken geleden was ik "expert" van dienst om de 8 bands uit "Uw Ged8" te bespreken. In dat lijstje stond heel wat fijns dat ik al kende, dingen die ok waren maar me niet echt van mijn sokken bliezen, en ZinGeR. ZinGeR, die hadden een superwijs nummer met vrolijke midi-klankjes en een catchy refreintje.
Enfin, het was de band niet ontgaan dat ik redelijk positief was in mijn commentaar, en ze vroegen me meteen of ze een demo'tje mochten opsturen. And so they did. En zodus zit ik hier nu al voor de 3e keer achtereenvolgens na 5 énorm straffe tracks te luisteren. Sterker nog, die leuke "Phoenix" uit Uw Ged8 blijkt nog de minste song van alle 5 te zijn!
Ze zijn nog maar nét bezig, die van ZinGeR, maar ik durf er nu al geld op te verwedden dat we er nog héél veel van gaan horen. Als ze hun liedjes live goed brengen natuurlijk, dat spreekt voor zich. Maar ik heb zo'n lichtbruin vermoeden dat dat geen probleem zal zijn. Ik gok op een gouden medaille voor Westtalent of het OVRC dit najaar, en volgend jaar spelen ze in de AB op de finale van Humo's Rockrally.
Op hun myspace staan ondertussen 3 tracks te beluisteren, en ik vind dat u dat eens moet doen. En dan vooral naar Y12, want miljaarde, dat is een fantastisch nummer! Eentje waar ik bij de volgende Uw Ged8 ga op stemmen. Fo Sure.
Enfin, het was de band niet ontgaan dat ik redelijk positief was in mijn commentaar, en ze vroegen me meteen of ze een demo'tje mochten opsturen. And so they did. En zodus zit ik hier nu al voor de 3e keer achtereenvolgens na 5 énorm straffe tracks te luisteren. Sterker nog, die leuke "Phoenix" uit Uw Ged8 blijkt nog de minste song van alle 5 te zijn!
Ze zijn nog maar nét bezig, die van ZinGeR, maar ik durf er nu al geld op te verwedden dat we er nog héél veel van gaan horen. Als ze hun liedjes live goed brengen natuurlijk, dat spreekt voor zich. Maar ik heb zo'n lichtbruin vermoeden dat dat geen probleem zal zijn. Ik gok op een gouden medaille voor Westtalent of het OVRC dit najaar, en volgend jaar spelen ze in de AB op de finale van Humo's Rockrally.
Op hun myspace staan ondertussen 3 tracks te beluisteren, en ik vind dat u dat eens moet doen. En dan vooral naar Y12, want miljaarde, dat is een fantastisch nummer! Eentje waar ik bij de volgende Uw Ged8 ga op stemmen. Fo Sure.
